Maandelijkse archieven: oktober 2026

De Q3-cijfers van PageGroup en ManpowerGroup tonen wat verbetering

Dat is dan omdat de definitieve Q3-omzetcijfers van de ABU Marktmonitor nog niet binnen zijn, die volgen pas met de periode 10-cijfers op 27 oktober. Voorlopig staat de Q3-omzetteller van de ABU op een fraaie +5,2% omzet ten opzichte van een jaar eerder, de sterkste groei sinds Q1 2022, dus 4½ jaar geleden. Maar de eerste volledige Q3-omzetcijfers komen weer van ManpowerGroup, dat deze donderdagmiddag publiceerde.  PageGroup was al op dinsdag met cijfers gekomen, maar net als bij de Q2-cijfers: geen woord over Nederland, of zelfs maar over de Benelux.

Ook deze keer publiceerde PageGroup dus helemaal niets over Nederland; de aandacht was nu nog abstracter dan de vorige keer: “In response to the ongoing challenging market conditions in Q3, we reduced our fee earner headcount by 47, mainly in Northern Europe.” (Nederland maakt in de PageGroup deel uit van Northern Europe.) Klinkt niet als groei.

Totaal mondiaal realiseerde PageGroup voor het eerst sinds Q4 2022 groei: +1,5% ten opzichte van 1 jaar eerder (brutomarge, in Q2 was dat nog -0,2%, in Q1 zelfs nog -4,9%; een positieve trend). In Europa (inclusief een relatief klein aandeel vanuit het Midden-Oosten en Afrika) bedroeg de krimp nog -3,8% (-4,8% in Q2, -9,2% in Q1), waarvan +2% in Temp en -7% in Perm. (In het eerste kwartaal was de brutomarge van Page Nederland met een enorme -26% gekrompen.) Het aandeel van PageGroup zakte die dag zo’n -4½% op de beurs.

(Toelichting: De PageGroup is een ietwat vreemde eend in de flex-bijt: uitzenden, detacheren en zzp-bemiddeling (Temporary, Temp) zijn relatief onbelangrijk voor de groep, goed voor minder dan een derde van de totale mondiale brutomarge. Permanent (Perm, recruitment voor vast) is goed voor 70%; bij Randstad is dat ongeveer 15% – de business- en verdienmodellen verschillen dus aanzienlijk. Ten tweede: de groep rapporteert geen omzetcijfers, maar de bruto marge; de afgelopen 5 jaren bedroeg hun bruto marge ongeveer 49-50% van hun omzet – een enorm hoog percentage, dat kan worden teruggevoerd op het grote aandeel Permanent in hun business.)

Het derde kwartaal van ManpowerGroup Nederland

Bij de ManpowerGroup is dat heel anders, met de nadruk vooral “gewoon” op uitzenden. Wereldwijd kwam in het derde kwartaal nog steeds 65% van de totale bruto marge van Manpower (vooral grootschalig uitzenden); Experis (professionals) was weer goed voor 19%, Talent Solutions (RPO, MSP en Talentontwikkeling) weer voor 16%. Manpower realiseerde van de drie business lines net als in Q1 en Q2 de sterkste omzetgroei (+7%, na +8% in Q2 en +6% in Q1), terwijl de andere business lines nu ook positiever voor de dag kwamen: Experis stabiliseerde, na -2% in Q2 en -9% in Q1; Talent Solutions pakte +1% omzet, na stabilisatie in Q2 en -1% in Q1.

De totale mondiale omzet van de groep groeide weer met +6% (gecorrigeerd voor werkbare dagen, overnames en wisselkoersveranderingen) naar 4,84 miljard Amerikaanse dollars (4,32 miljard euro); ook in Q2 was de mondiale omzetgroei +6%, in Q1 was die nog +3%, dus de groei versnelde niet verder..

De brutomarge daarentegen zakte ook in Q3 weer – van 16,6% van de omzet in dezelfde periode vorig jaar naar 15,9% nu. De EBITA (de winst voor rente, belastingen en afschrijving op goodwill) steeg een fractie: met +0,2 procentpunt naar een nog steeds enorm lage 1,8% (was zelfs nog 1,4% in Q1). De conversieratio kwam daarmee op 11,3% – 20% is eigenlijk wel het minimaal wenselijke niveau, en er zit in de loop van 2026 niet veel schot in.

De omzet in de Americas-regio groeide net als in Q2 met +14% erg sterk (+4 in Q1), en in Zuid-Europa met +2% (+4% in Q2, +3% in Q1). Frankrijk is goed voor 51% van de Zuid-Europese omzet en zag de omzet in Q3 met -2% afnemen, na 0% in Q2 en in Q1. In de APME-regio (AsiaPacific Middle East) was er +4% (+5% in Q2, +8% in Q1). De omzet in Noord-Europa groeide met een relatief fraaie +6%, na +2% in Q2 en nog -1% krimp in Q1. Overal in deze laatste regio was er groei (het sterkst in Duitsland met maar liefst +21%, na nog -1% in Q2 en -14% in Q1) – behalve in België (0%, na +8% in Q2) en in Nederland.

In de onderstaande grafiek is te zien dat de Amerikaanse uitzendmarkt inmiddels is gaan groeien (gemeten in personen), de Franse uitzendmarkt (in uren) tegen groei aanhikt, en dat Belgische en de Nederlandse uitzendmarkten (beide hier gemeten in uren) juist weer wat weg zijn gezakt in 2026 – waarbij in Nederland de krimp kleiner wordt in de loop van het jaar en in België juist groter.

De ManpowerGroup-omzet in Nederland kromp in Q3 met -3%. In Q2 was dat nog -6%, in Q1 nog -5% en in het hele jaar 2025 nog -4%. Dus wat verbetering in Nederland, maar ten opzichte van de ABU-omzetgroei nog steeds een achterblijvende ontwikkeling.

De urenkrimp van ManpowerGroup Nederland zal dus nog een behoorlijk stuk groter zijn dan die van de ABU Marktmonitor (vooralsnog -3,5% in Q3).

De Raad van Bestuur van ManpowerGroup voorziet dat de omzet in Noord-Europa in  Q4 nog behoorlijk meer zal gaan groeien (tussen +8 en +12%), dat de brutomarge in het vierde kwartaal zal stabiliseren en de EBITA-marge wat groter zal worden.

Op de aandelenbeurs in New York werd zeer teleurgesteld gereageerd: het aandeel MAN zakte hard, naar een min van bijna 17% in de eerste vier uren van de handel.

Concluderend: het ergste lijkt achter de rug

Zoals gezien: de Amerikaanse uitzendmarkt is inmiddels gaan groeien, de Franse uitzendmarkt lijkt daar bijna, maar de Belgische en de Nederlandse uitzendmarkten zijn juist weer wat weggezakt in 2026 – hoewel het in België erger lijkt te worden, en in Nederland minder, uitgedrukt in uren. In euro’s gemeten gaat het in de loop van 2026 in Nederland steeds beter – de gemiddelde uurtarieven zijn – door de nieuwe cao’s? – hard gestegen, cumulatief toont het gemiddelde ABU-tarief +8,9%! Het gaat in ieder geval duidelijk minder slecht dan in mijn eerste prognose voor 2026 voorzien (-6% in uren). De stijging van het gemiddelde uurtarief is daarbij enerzijds onvoldoende om alle kostenstijgingen te dekken en anderzijds verontrustend sterk – opdrachtgevers zijn er bepaald niet enthousiast over, en de totale brutomarge lijkt in de loop van 2026 te krimpen.

De Nederlandse ontwikkeling van de eerste staffing company die z’n cijfers heeft gepubliceerd (ik laat Page Nederland weer even buiten beschouwen), wijkt weer behoorlijk negatief af van het ABU-beeld. Daar moet dan rekenkundig gezien tegenover staan dat “de rest” het gemiddeld beter heeft gedaan dan de ABU Marktmonitor. Volgende week gaan we de cijfers van Randstad zien, daarna volgen de ABU Marktmonitor, Brunel, Adecco Group, de VvDN en de totale Nederlandse flexbranche.

Geplaatst in Flexdata, In de branche | Laat een reactie achter

Brancheorganisaties noemen Wtta-normenkader onuitvoerbaar

Het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft afgelopen week de ontwerpregeling gepubliceerd die de beloningseisen in het normenkader van de Wet toelating terbeschikkingstelling van arbeidskrachten (Wtta) vastlegt. Hierin staat concreet waarop uitleners getoetst zullen worden.

Nieuwe normeis

De Wtta schrijft voor dat het normenkader een eis bevat over gelijke behandeling van uitzendkrachten, zoals vastgelegd in artikel 8 van de Waadi. Die eis moet nu worden aangepast, omdat de Wet meer zekerheid flexwerkers gelijkwaardig belonen mogelijk maakt. Volgens de toelichting bij de regeling treedt dat onderdeel per 1 januari 2027 in werking.

Beloningselementen

De kern van de controle draait om een vaste, limitatieve lijst van beloningselementen. Die lijst is uitgebreid met vakantiedagen en de dertiende maand en telt nu twaalf elementen. De uitlener moet bij de inlener informatie ophalen over deze arbeidsvoorwaarden en over de pensioenregeling.

Valt de uitlener onder de Uitzend-cao en past hij gelijkwaardige beloning toe, dan moet hij drie zaken inzichtelijk maken:

  1. hoe iedere gewijzigde arbeidsvoorwaarde is gecompenseerd;
  2. welke waardes wél zijn overgenomen;
  3. dat het totale arbeidsvoorwaardenpakket ten minste gelijkwaardig is.

Het derde punt volgt al uit de Wet meer zekerheid flexwerkers. Het eerste punt is nieuw: het aantonen van de compensatie per afzonderlijke arbeidsvoorwaarde gaat verder dan wat artikel 8 Waadi vereist. De inspecteur controleert bovendien of de arbeidsvoorwaarden van de lijst en de eventuele compensatie daarvoor ook echt zijn uitbetaald.

Het is niet genoeg om alleen de inspectie-instelling te laten zien welke elementen zijn overgenomen en welke zijn gecompenseerd. Ook de uitzendkracht moet die informatie ontvangen, en wel vóór de terbeschikkingstelling. Daarmee wordt de informatieplicht van de uitlener uitgebreid.

NBBU: niet alle normeisen uitvoerbaar

Volgens de NBBU zijn niet alle normeisen waarmee wordt getoetst op de gelijkwaardige beloning uitvoerbaar. De normeis stelt dat de compensatie voor elke gewijzigde arbeidsvoorwaarde inzichtelijk moet worden gemaakt als binnen de limitatieve lijst van 12 loonelementen arbeidsvoorwaarden worden gewijzigd. De NBBU maakt bezwaar tegen deze aanvullende eis (punt 1).

De NBBU zegt dit vanuit haar ‘zwaarwegende’ adviesrol in het toelatingsstelsel de afgelopen maanden al met het ministerie van SWZ te hebben besproken. 

De brancheorganisatie wijst er daarnaast op dat het geheel qua loonadministratie sowieso al een complexe uitvoering zal zijn. Het normenkader bevat ruim 120 administratieve eisen waarop private inspectie-instellingen tweejaarlijks gaan toetsen, nu inclusief de normen voor (gelijkwaardige) beloning. 

ABU: onvoldoende uitvoerbaar

Ook de ABU reageerde eerder al kritisch. Tugba Karabulut zegt namens de brancheorganisatie: “De uitwerking die nu voorligt is naar onze mening onvoldoende uitvoerbaar en werpt een onwenselijke drempel op voor gelijkwaardig belonen. Daarom zullen wij dit keer ook een bijdrage leveren aan de internetconsultatie.” Ook de ABU is teleurgesteld dat de uitwerking op dit punt niet voldoet aan de input die de brancheorganisatie de afgelopen maanden vanuit de zwaarwegende adviesrol heeft gegeven.


De volledige ontwerpregeling is ter consultatie gepubliceerd. Wie inhoudelijk wil reageren, kan dat tot en met 22 oktober a.s. doen via dezelfde pagina.

Geplaatst in In de wet, Wetten & CAO’s | Tags , , | Laat een reactie achter

Gelijkwaardige beloning: van loonvraagstuk naar organisatievraagstuk

De grootste uitdagingen bij de invoering van gelijkwaardige beloning per 1 januari 2026 bleken niet in de arbeidsvoorwaarden zelf te liggen. Uitzenders en detacheerders moesten looninformatie opvragen bij de klant, arbeidsvoorwaarden vergelijken, systemen aanpassen en de financiële gevolgen verwerken in kostprijzen en tarieven.

Interviews met financeleiders van YER, FITZ en Haldu laten zien dat finance een belangrijke rol speelde bij de vertaling van de gewijzigde uitzend- en detacheringscao’s naar processen, systemen, commercie en financiële sturing.

Van regelgeving naar operatie

Bij YER raakte gelijkwaardige beloning ruim tweeduizend gedetacheerden in loondienst. “Als je op grote schaal detacheert, dan kun je wel je mouwen opstropen”, aldus Michael Dekker, Head of Finance Benelux. Finance vertaalde de nieuwe regels naar de operatie, ontwikkelde reken- en vergelijkingsmodellen en maakte inzichtelijk wat wijzigingen betekenen voor kostprijs, tarief en nettoloon. Ook werden ongeveer 250 salesconsultants getraind om de gevolgen aan klanten uit te leggen en in de praktijk toe te passen. Daarbij koos YER niet voor een generieke klantoplossing, maar voor maatwerk per opdrachtgever.

Ook voor detacheerder FITZ was de invoering omvangrijker dan een gewone aanpassing van de loonadministratie. De organisatie werkt met ongeveer 130 cao’s en uiteenlopende beloningssystemen. De grootste uitdaging zat volgens CFO Frank Sieben niet zozeer in het berekenen van de gelijkwaardige beloning zelf, maar in het zichtbaar maken van de gevolgen voor commercie. Er zit immers een relatie tussen kostenwijzigingen en prijsstelling, marges en commerciële keuzes. “Je moet onder de motorkap als commercieel apparaat wel snappen wat er gebeurt.” 

Bij uitzender Haldu gaf de combinatie van een recente AFAS-implementatie, honderden opdrachtgevers en uiteenlopende arbeidsvoorwaarden flinke druk op de backoffice en de rest van de organisatie. Met name het verkrijgen van de juiste informatie bleek een tijdrovende klus.

Een formulier is nog geen informatie

Waar Haldu worstelde met het verkrijgen van informatie van opdrachtgevers, richtte YER zich op maatwerk per opdrachtgever, terwijl FITZ het accent juist legde op beheersing van een complex landschap van cao’s, beloningssystemen en klantafspraken. 

De opdrachtgevers van Haldu begrepen niet altijd waarom zij gegevens over hun arbeidsvoorwaarden moesten delen. Sommige klanten hadden helemaal geen vergelijkbare werknemers in dienst, waardoor niet direct duidelijk was welke voorwaarden als referentie golden. Achteraf zou Angelique van Hal, CFO/CCO van Haldu, mede daarom eerder het gesprek met opdrachtgevers zijn aangegaan.

Wanneer de informatie eenmaal beschikbaar was vanuit de inlener, ontstond de volgende uitdaging: hoe verwerk je die grote hoeveelheid gegevens op een beheersbare manier? 

YER koos daarbij bewust voor maatwerk per opdrachtgever. Automatisering speelde een belangrijke rol om die aanpak op grote schaal uitvoerbaar te maken. Wanneer arbeidsvoorwaarden bij een klant wijzigen, kan YER per medewerker opnieuw berekenen welke aanpassingen nodig zijn en wat dat betekent voor beloning, kostprijs en tarief.

Bij FITZ ligt het accent op procesmatige beheersing. Met ongeveer 130 cao’s en een sterk gefragmenteerde klantenbasis richtte de organisatie systemen en processen zo in dat klantinformatie, prijsstelling, gelijkwaardige beloning en margebewaking structureel konden worden gevolgd. KPI’s, margeanalyses en managementreviews helpen daarbij om afwijkingen snel zichtbaar te maken. 

Wat kost gelijkwaardige beloning echt?

De invoering van gelijkwaardige beloning leidde niet overal tot dezelfde financiële uitkomsten en was bovendien van tevoren slecht in te schatten. Dit was bij YER dan ook een van de grootste onzekerheden. In plaats van een generieke prijsverhoging koos de organisatie voor transparantie richting klanten. Dekker: “We hadden ook een brief kunnen sturen: hier komt vijftien procent bij. Maar we hebben het vanuit een strategisch partnership aangevlogen”.

Die aanpak betaalde zich uit. Volgens Michel Elsenga, CFO bij YER, bleef de uiteindelijke impact op de marge beperkt: “Met de kennis van nu kunnen we zeggen dat de impact, waarschijnlijk ook doordat we het zo hebben aangepakt, heel beperkt is gebleken. Dat is voor mij wel een opluchting.”

Ook bij FITZ viel het effect uiteindelijk mee: die was ongeveer neutraal. Hogere loonkosten vanuit een beloningsvergelijking werden in sommige gevallen gecompenseerd doordat eigen arbeidsvoorwaarden, zoals een leaseauto of mobiliteitsvergoeding, meetelden in de vergelijking.

Haldu heeft lastige klantgesprekken gehad. Vooral bij klanten die al te maken hadden met forse loon- en kostprijsstijgingen bleek de financiële ruimte beperkt. Van Hal: “Je kunt niet alles doorbelasten. Dat gaat gewoon niet”. 

De flexsector bleef hetzelfde, de uitvoering niet

De geïnterviewden zijn van mening dat gelijkwaardige beloning het verdienmodel in de sector of organisatie niet fundamenteel heeft veranderd. De behoefte aan flexibele arbeid blijft immers bestaan. Sieben: “Je kostprijs wordt anders, maar het verdienmodel niet per se.”

Wat wel veranderde, zijn de voorwaarden om dat model beheerst en rendabel uit te voeren. Betrouwbare klantinformatie, schaalbare processen, systemen die wijzigingen kunnen verwerken en inzicht in kostprijs- en marge-effecten zijn belangrijker geworden dan ooit. Daarmee verschoof de aandacht van puur kijken naar arbeidsvoorwaarden naar het goed functioneren van de hele keten. 

Tegelijkertijd is onderscheidend vermogen belangrijker. Wanneer arbeidsvoorwaarden tussen inlener en uitlener steeds meer naar elkaar toegroeien, komen andere aspecten nadrukkelijker naar voren: specialistische kennis, opleiding, begeleiding, automatisering en het vermogen om klanten te ontzorgen. Volgens Elsenga is handhaving daarbij een belangrijke randvoorwaarde: “Het niet voldoen aan wet- en regelgeving mag geen concurrentievoordeel meer zijn.”

De interviews laten zien dat gelijkwaardige beloning minder een loonvraagstuk bleek dan vooraf werd gedacht en dat het verdienmodel nauwelijks is veranderd. De grootste uitdagingen zitten juist bij klantinformatie, processen en commerciële keuzes. Daarmee lijkt gelijkwaardige beloning in de praktijk een breder organisatievraagstuk dan vooraf werd gedacht.

Geplaatst in Compliance, In de wet | Tags , , | Laat een reactie achter

AWVN: aantal nieuwe cao’s op dieptepunt

De loonafspraken in nieuwe cao’s kwamen ook in september boven de 3 procent uit. De loonafspraken stagneren al enige tijd op dat niveau. Het aantal cao’s dat wordt afgesloten lag afgelopen zomer op een dieptepunt.

Dat meldt AWVN als belangrijkste arbeidsvoorwaarden­adviseur van Nederlandse werkgevers in het cao-bericht over september. De afgelopen zomer stagneerden de maandgemiddelden op een niveau juist boven de 3%: 3,2% in juli, 3,0 in augustus en 3,1 in september. Deze gemiddelden kwamen tot stand met zeer weinig nieuwe cao’s. Waar in andere jaren in de drie zomermaanden zo’n 50 cao’s werden afgesloten, was dat de afgelopen maanden de helft, met slechts 3 nieuwe akkoorden in zowel augustus als september.

Onduidelijkheid over kabinetsbeleid

Als verklaring voor het lage aantal, voert AWVN een combinatie van factoren op. De belangrijkste factor is de afwachtende houding van cao-onderhandelaars vanwege de onduidelijkheid over het kabinetsbeleid en de effecten van het beleid op lonen, inflatie en koopkracht.

Daarnaast lopen veel onderhandeling ook gewoon moeizaam, stelt AWVN. Vakbonden zetten hoog in en willen korte-termijn-winst in de vorm van snelle loonsverhogingen. Werkgevers willen aandacht voor de robuustheid van bedrijven op lange termijn en willen daarvoor loonruimte gebruiken. Deze tegengestelde visies leiden tot vertraging.

Zorgen over concurrentiepositie

Over de maandgemiddelden maakt AWVN zich al langere tijd grote zorgen. De ontwikkeling van lonen en loonkosten heeft een negatief effect op de Nederlandse concurrentiepositie en uiteindelijk op het totale verdienvermogen. Terwijl de waarschuwingen over de Nederlandse economie steeds luider klinken, blijven de loonafspraken historisch hoog. Tot 2022 kwamen loonafspraken decennialang niet boven de 2% uit.

Het AWVN-looncijfer geeft aan wat werknemers die onder de betreffende cao’s vallen in de komende 12 maanden aan loonsverhogingen kunnen verwachten. De periodieke cao-cijfers van het CBS kijken terug op de realisatie van de gemaakte cao-afspraken.

Kerncijfers

Loonafspraken september, gemiddeld 3,14%
Loonafspraken kalenderjaar 2026, gemiddeld 3,19%
Loonafspraken kalenderjaar 2025, gemiddeld 3,76%
Hoogste maandgemiddelde afgelopen jaren 8,0% in september 2023
Laagste maandgemiddelde afgelopen jaren 1,6% in oktober 2020
Aantal nieuwe cao-akkoorden in september 2026 3 voor 5567 werknemers
Gemiddeld aantal nieuwe cao-akkoorden in maand september 21
Aantal aflopende cao’s in 2026 425 voor 2,9 mln. werknemers
Aantal vernieuwde cao’s die in 2026 ingaan 280 voor 2 mln. werknemers
Aantal openstaande cao’s op dit moment (expiratie in 2025) 29 voor 23.709 werknemers

Het cao-seizoen in één oogopslag

Aantal afgesloten akkoorden en gemiddelde afgesproken cao-loonstijging per afsluitmaand (exclusief incidentele loonsverhogingen).

Geplaatst in Flexdata, In de branche | Tags , , | Laat een reactie achter

Kabinet wil in elke arbeidsmarktregio een Werkcentrum

Het kabinet wil in elke arbeidsmarktregio een Werkcentrum openen voor ondersteuning aan werkzoekenden en werkgevers. Mensen die werk zoeken of hun baan dreigen te verliezen, kunnen er terecht voor begeleiding. Ook werkgevers die personeel zoeken, kunnen er ondersteuning krijgen. De Werkcentra worden opgezet in samenwerking met onder andere het UWV, gemeenten, werkgevers en onderwijsinstellingen. 

Volgens het kabinet staan veel mensen langs de kant, terwijl er duizenden vacatures openstaan in sectoren met personeelstekorten, waaronder de zorg, het onderwijs en de energietransitie. Door de samenwerking tussen de betrokken organisaties te versterken, wil het kabinet mensen sneller naar werk begeleiden en werkgevers helpen personeel te vinden.

Minister Aartsen benadrukt dat meer mensen moeten kunnen deelnemen aan de arbeidsmarkt. “We hebben echt iedereen nodig en we kunnen het ons niet permitteren om mensen langs de kant te laten staan. Iedereen die kan werken, moet mee kunnen doen. Met de Werkcentra gaan we werk meer centraal stellen en zetten we een belangrijke stap om onder andere meer nieuwkomers aan het werk te helpen.”

Werkcentrum dichtbij

De Werkcentra moeten laagdrempelig toegankelijk zijn. Daarom komen er locaties in wijken, bijvoorbeeld in bibliotheken en winkelcentra, en kunnen mensen er zonder afspraak terecht. Eén regionaal Werkcentrum kan meerdere locaties hebben, zodat er altijd een vestiging in de buurt is. 

In de Werkcentra werken gemeenten, UWV, werkgevers, vakbonden, onderwijsinstellingen en het Samenwerkingsverband Beroepsonderwijs Bedrijfsleven (SBB) samen. De structurele financiering van de Werkcentra wordt wettelijk vastgelegd. Het wetsvoorstel daarvoor is aangeboden aan de Tweede Kamer.

Geplaatst in Branchenieuws, In de branche | Tags , , | Laat een reactie achter