NBBU, ABU en vakbond bereiken aanvullend cao-akkoord voor 2027 Geplaatst 27 oktober 2026 door Redactie FlexNieuws NBBU, ABU, VvDN en LBV hebben een cao-onderhandelingsresultaat bereikt voor de uitzendbranche. Het gaat om aanvullende afspraken bij de cao voor Uitzendkrachten, die op 1 januari 2026 inging en loopt tot en met 31 december 2028. Die gaan onder meer over de jaarlijkse afdracht aan Stichting SFU, het onderzoeken van de mogelijkheden voor uitzend- en detacheringskrachten om deel te nemen aan RVU- en zwaarwerkregelingen en de verdere ontwikkeling van de cao. De aanvullende afspraken gaan, bij akkoord van de leden, in op 1 januari 2027. Nieuwe afspraken SFU-cao Om nog beter aan te sluiten bij de afspraken over gelijkwaardige beloning, hebben cao-partijen overeenstemming bereikt over een nieuwe cao voor het Sociaal Fonds voor de Uitzendbranche (SFU). Vanaf 1 januari 2027 wordt de SFU-premie berekend over het socialeverzekeringsloon (SV-loon) van uitzendkrachten in alle fasen, dus ook in fase 3 en 4. De premie is opgesplitst in twee delen: een basispremie van 0,03 procent voor SFU en SNCU en een aanvullende premie van 0,09 procent voor Doorzaam. Voor de aanvullende premie kunnen ondernemingen ontheffing aanvragen als zij minimaal 2,5 procent van het totale SV-loon besteden aan duurzame inzetbaarheid. De nieuwe SFU-cao heeft een looptijd van één jaar. Lees ook: UPDATE: Akkoord ABU, NBBU en LBV voor nieuwe CAO. FNV, CNV verbolgen Onderzoek naar RVU- en zwaarwerkregelingen Een andere afspraak die gemaakt is, is dat cao-partijen willen onderzoeken of uitzend- en detacheringskrachten kunnen deelnemen aan de RVU- en zwaarwerkregelingen van de sectoren waarin zij werken. Dit gebeurt in samenwerking met de Stichting van de Arbeid. Daarbij kijken ze: hoe deelname mogelijk kan worden gemaakt; of hierover algemene afspraken met andere sectoren kunnen worden gemaakt; welke financiële bijdrage passend is. Deze bijdrage moet rekening houden met de periode waarin een uitzend- of detacheringskracht in de betreffende sector heeft gewerkt. Aandacht voor duurzame inzetbaarheid en arbeidsmigratie Aanvullend op eerder genoemde afspraken gaan de cao-partijen onderzoeken of een eigen PAWW-regeling voor de uitzendbranche mogelijk is. Deze regeling kan zich ook gaan richten op activering, preventie, opleiding en duurzame inzetbaarheid van uitzendkrachten. Ook houden de cao-partijen rekening met nieuwe wet- en regelgeving over (huisvesting van) arbeidsmigranten. Er wordt nu in de cao opgenomen dat zodra er wetten ingaan die samenloop hebben of strijdig zijn met cao-bepalingen, deze niet meer van toepassing zijn en er zo snel mogelijk in overleg wordt getreden over eventuele nieuwe afspraken. Verder onderzoeken de cao-partijen hoe de cao meer bekendheid en draagvlak kan krijgen onder de werkenden op wie deze van toepassing is. Lees ook: Leden LBV, ABU en NBBU stemmen in met nieuwe Cao voor uitzendkrachten Leden stemmen over het resultaat NBBU is tevreden met het bereikte onderhandelingsresultaat. De afspraken dragen bij aan de verdere versterking van de SFU en de uitzend-cao. Tijdens de algemene ledenvergadering op 17 november kunnen NBBU-leden stemmen over het voorstel. Bij akkoord gaan de aanvullende afspraken in op 1 januari 2027. Het onderhandelingsakkoord is positief beoordeeld door de brede werkgeversdelegatie van ABU. De volgende stap is besluitvorming door de ABU-leden tijdens de Algemene Ledenvergadering van 1 december 2026. Als de leden instemmen, treden de nieuwe afspraken per 1 januari 2027 in werking. Geplaatst in In de wet, Wetten & CAO’s | Tags ABU, CAO voor Uitzendkrachten, NBBU, SFU, VVDN | 1 Reactie
UWV bereikt werkenden nauwelijks: groot verschil met andere Europese landen Geplaatst 27 oktober 2026 door Redactie FlexNieuws Slechts zes procent van de Nederlanders jonger dan 30 jaar oriënteert zich via het UWV op een baan of werkgever. Onder vijftigplussers is dat bijna één op vijf: 19 procent. Ook werkenden gebruiken dit kanaal veel minder vaak dan werklozen.. Dat blijkt uit onderzoek van Intelligence Group naar publieke arbeidsbemiddeling in 27 Europese landen. De uitkomsten roepen de vraag op hoe het UWV ook vóórdat iemand werkloos wordt een vanzelfsprekend aanspreekpunt kan worden. Onder Nederlandse werklozen oriënteert 31 procent zich via het UWV (denk bijvoorbeeld aan werk.nl) op werk, tegenover 12,5 procent van de werkenden. Nederland hoort bij de landen waar het verschil tussen deze groepen het grootst is . Alleen in Zweden is dit verschil nog groter. “Als het UWV pas bij baanverlies in beeld komt, laat het kansen liggen om werkloosheid te voorkomen”, zegt Geert-Jan Waasdorp, directeur van Intelligence Group. “Het UWV kan werkenden helpen ontdekken welke overstappen haalbaar zijn en welke scholing daarvoor nodig is. Met alle veranderingen op de arbeidsmarkt, zoals de impact van AI, moet je mensen bereiken terwijl ze nog iets te kiezen hebben. Daar ligt een belangrijke kans.” Lees ook: Nieuwe route voor zij instromers naar de uitzendbranche via UWV en artra België gebruikt publieke arbeidsbemiddeling veel vaker Ook tussen landen zijn de verschillen groot. In België oriënteert 47 procent zich via publieke arbeidsbemiddeling op werk, gevolgd door Frankrijk (36%), Oostenrijk (35%) en Duitsland (31%). Nederland staat met dertien procent op de zevende plaats. In Finland is dat slechts een procent , wat bijzonder laag is gezien de hogere werkloosheid. Hoog gebruik kan ook samenhangen met uitkeringsverplichtingen. Een lager aandeel zegt n iets over de kwaliteit van begeleiding of het succes van plaatsingen. Meer werkloosheid betekent niet meer gebruik Opvallend is dat het nationale werkloosheidspercentage vrijwel niet samenhangt met het gebruik van publieke arbeidsbemiddeling. Ook bij uitsplitsing naar leeftijd, werkstatus en zoekactiviteit ontbreekt een statistisch significant verband. Het rapport wijst op de inrichting van het nationale stelsel, de positionering van de publieke dienst en de kwaliteit van de dienstverlening als mogelijke verklaringen voor de verschillen. “De vraag is niet hoe je zoveel mogelijk mensen naar een publieke vacaturesite trekt”, aldus Waasdorp. “De vraag is welke ondersteuning mensen daar vinden die hen echt verder helpt. Maak zichtbaar welke beroepen perspectief bieden, welke vaardigheden iemand al heeft en hoe de stap naar ander werk eruitziet. Dan geef je mensen een reden om aan te kloppen, ook zonder uitkering.” Regionale werkcentra als aanspreekpunt Het onderwerp staat op de politieke agenda. Op 9 oktober 2026 diende minister Aartsen van Werk en Participatie bij de Tweede Kamer een wetsvoorstel in om regionale werkcentra wettelijk te verankeren. In elke arbeidsregio moeten deze werkcentra in samenwerking met het UWV een laagdrempelige voorziening bieden voor werkzoekenden, werkenden en werkgevers met vragen over werk. Lees ook: Minister Aartsen geeft startschot werkcentra die werkzoekenden sneller aan baan of opleiding helpen Over het onderzoek Het rapport Public Employment Services in Europa vergelijkt het gebruik van publieke arbeidsbemiddeling in 27 landen. De oriëntatiecijfers komen uit het doorlopende onderzoek van Intelligence Group, dat Europees ruim 10.000 mensen per kwartaal ondervraagt. Het volledige rapport is hier te downloaden. Geplaatst in Arbeidsmarktdata, In de wereld | Tags Europa, Intelligence Group, UWV, werkenden | Laat een reactie achter
Flex blijft. Maar in welke vorm? Geplaatst 27 oktober 2026 door Paul Haarhuis De flexmarkt is de afgelopen jaren flink veranderd. En ik denk dat we pas aan het begin staan van een veel grotere beweging. Jarenlang waren flexibiliteit en kosten belangrijke redenen voor werkgevers om voor uitzenden te kiezen. Je kon snel op- en afschalen en hoefde mensen niet direct zelf in dienst te nemen. Maar dat speelveld verandert. Het minimumloon is de afgelopen jaren fors gestegen, uitzendkrachten hebben recht op gelijkwaardige arbeidsvoorwaarden en met nieuwe wetgeving wordt flex verder gereguleerd. Tegelijkertijd zien we dat steeds meer opdrachtgevers ervoor kiezen om medewerkers zelf een tijdelijk contract aan te bieden. Dat roept bij mij een belangrijke vraag op: als kosten steeds minder het onderscheid maken en flexibiliteit verder wordt begrensd, waarom kiest een werkgever dan straks nog voor uitzenden? Onze toegevoegde waarde zit niet alleen in flex Die vraag houdt mij bezig. Want als ik kijk naar wat wij als Timing daadwerkelijk voor onze klanten doen, gaat dat over veel meer dan het vinden van mensen. We zorgen voor onboarding, planning en verloning. We investeren in behoud, ontwikkeling en betrokkenheid. We regelen systemen en processen en nemen werkgevers veel werk uit handen. Onze toegevoegde waarde zit dus al lang niet meer alleen in het aanbieden van een flexibel contract. Lees ook: De Q3-cijfers van PageGroup en ManpowerGroup tonen wat verbetering Daarom denk ik dat we anders naar onze rol moeten kijken. Misschien draait de arbeidsmarkt van de toekomst minder om de vraag: vast of flex? En veel meer om: welke onderdelen van goed werkgeverschap wil en kun je als organisatie zelf organiseren en waarbij heb je een partner nodig? Flexibiliteit blijft, maar de behoefte verandert Ik geloof dat er altijd behoefte aan flexibiliteit zal zijn. Organisaties hebben te maken met pieken, ziekte, seizoenen en onverwachte veranderingen. Daar moeten we onze ogen niet voor sluiten. Maar ik verwacht wel dat de rol van traditioneel uitzendwerk verandert. Werkgevers kunnen er bijvoorbeeld vaker voor kiezen om medewerkers zelf in dienst te nemen, terwijl ze ondersteuning blijven zoeken bij alles wat daaromheen georganiseerd moet worden. Denk aan werving en selectie, onboarding, planning, verloning en andere HR-processen. Dan verandert onze rol als arbeidsmarktpartner. Niet alleen flexibel personeel leveren, maar werkgevers ondersteunen bij het organiseren van hun totale personeelsvraagstuk. Lees ook: De keerzijde van AI: langer wervingsproces en te weinig instroom jong talent Of de markt daadwerkelijk die kant op beweegt? Dat weten we nog niet. Maar ik vind wel dat we die vraag nu moeten stellen. Laten we het gesprek nu voeren Ik wil daarom niet zeggen dat wij al precies weten hoe het nieuwe model eruit moet zien. Integendeel. Ik denk dat we dit juist samen met werkgevers moeten ontdekken. Welke behoefte heb je werkelijk aan flexibiliteit? Welke mensen wil je zelf in dienst nemen? Welke HR werkzaamheden wil je zelf organiseren en welke besteed je liever uit? En waar kan een arbeidsmarktpartner daarin waarde toevoegen? De vraag is wat mij betreft niet óf de flexmarkt verandert, maar hoe we daar als werkgevers en arbeidsmarktpartners op inspelen. Ik geloof dat we die toekomst niet moeten afwachten, maar zelf vorm moeten geven. Geplaatst in In de wereld, Werken 4.0 | Tags Timing, Uitzenden | 1 Reactie
Opleiden is geen kostenpost, maar een investering in duurzame waarde Geplaatst 26 oktober 2026 door Steven Gudde Het is altijd lastig om te beginnen met een nieuwe column over wat je bezighoudt in de wereld van werk en uitzenden. Het vertrekpunt lijkt altijd hetzelfde: door de structureel krappe arbeidsmarkt moeten werkgevers hun handelen herzien. Hoewel waar, wordt deze oproep langzaam net zo sleets als de oproep voor wereldvrede bij een willekeurige Miss Universe verkiezing. Maar moet je er dan mee ophouden? Natuurlijk niet. De krapte is net zo structureel als de behoefte aan vrede. Zolang beide niet zijn opgelost, moeten we dit blijven adresseren. En voor lezers die de afgelopen jaren met andere dingen bezig zijn geweest: de arbeidsmarkt is krap. En dat blijft die. Sterker, het wordt erger. De arbeidsmarktkrapte is nog lang niet voorbij Op het eerste gezicht wijzen de cijfers een andere kant op. Het aantal vacatures neemt iets af. Het aantal werkzoekenden neemt wat toe. AI neemt (met name in administratieve en financiële beroepen) startfuncties over waardoor op die banen minder instroom nodig is. De werkloosheid onder jongeren loopt iets op. Hoogopgeleide jongeren komen iets minder makkelijk aan de slag en de gouden jaren voor ICT’ers lijken achter ons te liggen. De schaarste is volgens het CBS afgenomen naar 95 vacatures en ten opzichte van 100 werkzoekenden (Q2 2026). Daar waar dat een jaar geleden nog 101 ten opzichte van 100 was. En vier jaar geleden zelfs 142 ten opzichte van 100. We kunnen langzaam weer rustig ademhalen. De gekte voorbij. We kunnen weer normaal gaan doen. Lees ook: Grootte zegt niets over groei Kennis veroudert steeds sneller De vraag is alleen wat dat dan normaal is. Want in tegenstelling tot wat je op basis van bovenstaande zou denken wordt de krapte vooral groter, omdat de afstand tussen wat er nodig is en de mensen die beschikbaar zijn toeneemt. Met de snelheid waarmee werk, economische en maatschappelijke realiteit zich ontwikkelen (AI, technologie, wet- en regelgeving, klimaat, CO2 geopolitiek) bewegen de vakinhoudelijke eisen zich steeds sneller weg van mensen die werken en op zoek zijn naar werk. De zogenaamde halfwaardetijd van kennis en opleidingen in technische beroepen is de afgelopen tien jaar gehalveerd naar 2,5 jaar. Deze erosie geldt ook voor meer algemene opleidingen. Alleen iets minder snel. In 2026 wordt dat op 3 tot 5 jaar gesteld, waar dat in 1940 nog zo’n 12 jaar bedroeg. Opleiden is noodzaak, zeker in de uitzendbranche Opleiden is dus geen luxe. Het is een noodzaak. Niet iets eenmaligs en daarna aan het werk. Niet investeren in opleidingen is stilstand. En bij stilstand beweegt de wereld van je weg totdat je geen aansluiting meer hebt. Dat geldt voor alle banen. En misschien nog wel iets meer voor uitzendwerk, omdat uitzendwerk vaak de opstap is naar een baan en de arbeidsmarkt. En omdat de mensen die hier starten soms wat meer hulp nodig hebben om verder te komen. Juist daar spelen wij een belangrijke rol. Niet alleen om uitzendkrachten te helpen en te stimuleren om zich te ontwikkelen. Maar ook om opdrachtgevers hieraan te herinneren. Lees ook: De nieuwe cao is een zegen Wie betaalt de opleiding van uitzendkrachten? Het iets te herkenbare ‘waarom zou ik investeren in iemand die tijdelijk bij mij werkt’ vanuit een inlener was al nooit een begrijpelijke stellingname. Maar nu slaat het helemaal nergens meer op. Het is aan ons om opdrachtgevers te overtuigen en te laten zien dat opleiden waarde heeft. Voor de maatschappij, voor de medewerker en voor hemzelf. Een goede werkgever laat zien wat hij doet om mensen te ontwikkelen. Een goede uitzender doet dat dus ook. Traditioneel was die investering hiervoor bij uitzenden minimaal 1,05 procent van het uurloon. En bij de betere partijen ruim meer. Met de nieuwe cao is deze werkelijkheid wat gaan schuiven. Iedereen lijkt een beetje zoekende om te komen tot een nieuwe (vaste?) reservering voor opleiding en een wijze om dit met opdrachtgevers te verrekenen. Dat er geïnvesteerd moet worden staat gelukkig als een paal boven water. Verschillende uitzendpartijen profileren zich met een actieve houding als het gaat om opleiden. Informele opleidingen, formele trainingen en learning platforms worden verwaard om in de gelijkwaardige beloning vergeleken te kunnen worden. De waarde is daarbij soms arbitrair of volgens sommigen zelfs speculatief. En wat zegt dat feitelijk verwaarden van opleidingsmogelijkheden nu eigenlijk? Behalve dan dat je er een financiële waarde aan hangt omdat je ergens geld aan hebt besteed. Meet de waarde aan het resultaat Wat je reserveert en investeert in opleidingen zegt niet per se wat over de waarde van opleiding zelf. Noch wat je er mee kan. Het zegt allemaal weinig. Kiezen we met elkaar dan wel de juiste manier om opleidingen te waarderen en te verrekenen? Zoals bij zoveel investeringen, gaat het niet over wat je erin stopt, maar over wat je eruit haalt. Zouden we opleiden dan niet ook zo moeten waarderen? Kan je aantonen dat een investering in opleiding (in welke vorm dan ook) leidt tot verhoogde arbeidsmarktwaarde, een nieuwe stap in de loopbaan of verbeterde duurzame inzetbaarheid? Daar doe je het immers voor. Als wij onszelf en onze opdrachtgevers dwingen om op deze wijze de waarde van opleiden vast te leggen en te verrekenen, dan dwingen we elkaar ook om uitzenden en tijdelijk werk van duurzame waarde te laten zijn. Sterker, dan maken we dit aantoonbaar. En volgens mij is de duurzame waarde van werk precies dat waar het bij uitzenden om moet gaan. Geplaatst in In de wereld, Werken 4.0 | Tags Olympia, opleiding flexkrachten | Laat een reactie achter
Wtta-normenkader: vakbonden willen controle op alle arbeidsvoorwaarden, branche waarschuwt voor regeldruk. Geplaatst 23 oktober 2026 door Redactie FlexNieuws De vakbonden FNV, CNV en VCP willen dat het Wtta-normenkader toeziet op controle van alle arbeidsvoorwaarden. De branche wijst juist op onuitvoerbaarheid en regeldruk: brancheorganisaties als ABU, NBBU, VvDN en NLdigital en veel bedrijven vragen om mildere normen voor het toetsen van gelijkwaardige beloning. Dat blijkt een analyse die Flexnieuws maakt van de reacties ingediend bij de internetconsultatie over de ontwerpregeling met de normeisen 5.3 en 5.5 voor uitleners in de Wet toelating terbeschikkingstelling van arbeidskrachten (Wtta). Het normenkader is de lijst met eisen waaraan uitleners worden getoetst voor hun toelating. De wet gaat per 1 januari 2027 in, de nieuwe beloningstoets volgens de ontwerpregeling per 1 juli 2027. Lees ook: Normenkader gelijkwaardig belonen Wtta bekend gemaakt Branche: ‘bovenwettelijk en niet uitvoerbaar’ De kritiek uit de branche richt zich vooral op normeis 5.3.e. Een uitlener die afwijkt van de arbeidsvoorwaarden van de inlener moet daarin laten zien hoe elke afwijking is gecompenseerd. De ABU noemt dat onuitvoerbaar en in strijd met de Wet meer zekerheid flexwerkers, en wil de norm richten op het totaalpakket. De NBBU noemt een deel van de uitwerking ‘bovenwettelijk en niet uitvoerbaar’ en wil dat uitleners kunnen kiezen tussen beide manieren van aantonen. De VvDN bepleit verantwoording per functiegroep en een lichter regime boven 1,5 keer het minimumuurloon. NLdigital, een collectief van 600 bedrijven actief in de digitale sector, wijst erop dat IT-bedrijven meestal geen uitleen-cao hebben om van de norm af te wijken. Vakbonden: ‘afvinklijst’ FNV, CNV en VCP vinden de controle juist te beperkt. Volgens hen kijkt de inspectie alleen of twaalf loonelementen zijn meegenomen, zonder oordeel over de juistheid van de compensatie. ‘Daarmee wordt de controle gereduceerd tot een afvinklijst’, schrijven de vakbonden. Zij willen controle op alle arbeidsvoorwaarden en een toets op de waarde van de compensatie, en noemen het normenkader strijdig met de Uitzendrichtlijn. Zoals bekend waren deze drie vakbonden niet betrokken bij het afsluiten van de uitzend- en detacheringscao die, zo vinden ze, een te ruime invulling van het begrip gelijke beloning geeft. Dat proberen de drie op deze manier terug te draaien. Informatie vanuit inleners Ook over de informatie van die inlener staan vakbonden en de branche diametraal tegen over elkaar. De ABU wil dat uitleners mogen uitgaan van de informatie van de inlener, en NLdigital en meerdere bedrijven vragen een ‘safe harbour’: een uitlener die aantoonbaar heeft uitgevraagd en op de ontvangen gegevens handelt, mag daar niet op worden afgerekend. De vakbonden stellen dat inleners in de praktijk veelvuldig onvolledige of onjuiste informatie geven, en dat de inspecteur de juistheid niet toetst. Inspectie, reikwijdte en tijdpad De ABU waarschuwt dat zwaardere inspecties ertoe leiden dat alle toegelaten uitleners naar verwachting niet eerder dan in 2031 zijn gecontroleerd. De inspectie-instellingen Bureau Cicero en Normec VRO benadrukken in een gezamenlijke reactie de uitvoerbaarheid van de inspectie. Zij vinden het essentieel dat de uitlener per arbeidskracht laat zien welke voorwaarde is vervangen, maar noemen de geschatte 16 uur extra inspectietijd een niet gevalideerde ondergrens. Ook wijzen zij op een overgangsprobleem: inspecties in 2027 kijken in beginsel naar 2026 en 2027, terwijl de nieuwe normen later ingaan. En ze vragen wat de inspecteur moet concluderen als een bedrijf een uitzend-cao in de arbeidsovereenkomst heeft, maar niet in het ledenregister van ABU, NBBU of VvDN staat. Cumela, de brancheorganisatie voor groen, grond en infra, vraagt opnieuw om vrijstelling van de toelatingsplicht, omdat de normen voor haar leden onhaalbaar zijn. NLdigital en een coalitie van IT-detacheerders vinden twee weken consultatie te kort, NLdigital wil de beloningstoets pas per 1 januari 2028. Vervolg Het is nu aan het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) om – op basis van deze reacties – tot een definitieve regeling te komen. Het ministerie schreef eerder in de toelichting een balans te hebben gezocht tussen de doelen van de wet en de uitvoerbaarheid. De reacties laten zien dat de sociale partners een heel andere kant op willen. De verstoorde verhoudingen tussen de sociale partners maakt het er niet eenvoudiger op. Lees ook: Brancheorganisaties noemen Wtta-normenkader onuitvoerbaar Geplaatst in Compliance, In de wet | Laat een reactie achter