Maandelijkse archieven: november 2026

Omzet Brunel Nederland krimpt minder hard in Q3, maakt ook weer beetje winst.

Wereldwijd zag Brunel de omzet ook in het derde kwartaal met -2% krimpen (organisch, dus na correctie voor werkbare dagen, eventuele overnames en wisselkoersverschillen), naar 301,2 miljoen euro. Daarvan kwam 4,5 miljoen van Permanent recruitment (dus maar 1,5% van de omzet, of 8,0% van de brutomarge, waar dat bij Randstad nog 15,5% was), na een groei van +5%. Cumulatief staat de omzetkrimp van Brunel wereldwijd in 2026 nu op -1%. 

Brutomarge iets verbeterd, maar de kosten stegen toch nog wat harder

Ook in Q3 van 2026 stabiliseerde de totale brutomarge. De brutomarge als percentage van de omzet steeg daarom iets, naar 18,8%, van 18,6% een jaar eerder. De operationele kosten stegen met +1%, waardoor de winstmarge (voor rente en belastingen, EBIT) iets lager werd: 3,8% tegen 3,9% een jaar eerder. De conversieratio (winstmarge als percentage van de brutomarge, is een indicatie van de productiviteit en efficiency van de organisatie) kwam in Q2 uit op een (erg lage) 12,1%, in Q3 knalde die naar 20,1%, zelfs wat hoger dan de 19,7% van Randstad in Q3, maar wel lager dan de eigen conversieratio van een jaar eerder (21,1%). Er blijft dus werk aan de winkel op vier terreinen: omzet, marge, kosten en productiviteit.

Duits en Amerikaans herstel houdt aan, Midden-Oosten en Azië krimpen sterker

De omzetgroei in de DACH-regio (Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland) bleef met +10% op het niveau van het eerste halfjaar (+7% in Q1, +12% in Q2, na nog -21% in het hele jaar 2025). In de Americas was er +11% omzetgroei (+6% in Q2, +13% in Q1). De regio Australasia groeide met +4% en zit nu cumulatief op +3%.

Rest of world liet ineens omzetkrimp zien: -2% in Q3 na +9% in Q2 en +7% in Q1. De omzet in de door de Iran-oorlog zwaar getroffen regio Middle East & India is in Q3 met -5% nog wat harder gaan krimpen (-2% in Q2, na nog +9% in Q1), en in Asia versnelde de krimp naar een heftige -18% (-3% in Q1, -14% in Q2). 

Daardoor niet langer de sterkste maar toch nog een stevige krimper in de mondiale Brunel-groep is Nederland & België, waar de omzet in Q3 met -15% kromp, naar 39,6 miljoen euro. 

Inzoomend op de sectoren die Brunel International bedient (verticals in Brunel-jargon), wordt duidelijk dat de nominale brutomarge is gegroeid in Industrials & Technology, Mining en Future Mobility en is gekrompen in Financial services, Public Sector, Infrastructure & Construction en Other. Die krimpsectoren werden althans in 2025 (de laatst beschikbare data hierover) voor het grootste gedeelte bediend door Nederland & België. 

Nederland & België

Bij de publicatie van de resultaten van het vorige kwartaal waren Nederland en België samengevoegd, en dat was ook nu weer het geval. Uit de kwartaalrapportages van de 6 kwartalen voor die samenvoeging kan worden afgeleid dat de Brunel-omzet in België zo’n € 4 miljoen per kwartaal bedraagt, en in de eerste twee kwartalen van 2026 stabiel was ten opzichte van een jaar eerder; en dat de Belgische omzet vorig jaar bijna 8% bedroeg van de Nederlandse, en in 2026 iets meer dan 10%. Verder is het brutomargepercentage in België ongeveer net zo hoog als in Nederland. De omzetkrimp in Nederland bedroeg in Q2 “dus” -22% – iets minder krimp dan in Q1 – (-24%) en ook in Q3 is de krimp weer kleiner geworden: -16% (mijn raming op basis van de bekende data). In Q4 2025 was er nog -23%. 

Nederland kruipt verder weg van de bodem

De omzetkrimp van Brunel Nederland wordt dus duidelijk kleiner. Toch is hij nog steeds aanzienlijk, binnen Brunel International, maar zeker ook binnen de Nederlandse flexbranche. De enige beschikbare benchmark op dit moment is de omzetontwikkeling van Randstad Professionals in Nederland in Q3, en die zag er heel anders uit: +15%. Desalniettemin toont de grafiek voor Brunel Nederland een beweging weg van de diepe bodem.

De totale Nederland & België-brutomarge zakte ook in Q3 sterker dan de omzet: met -23%. Het brutomargepercentage zakte daardoor verder, van 25,4% in Q3 2025 naar 23,0% in Q3 2026.

De operating costs namen “maar” met -8% af, en daardoor zakte de winst weer, nu met een stevige -86%. Daarmee bleef het resultaat positief, maar met +300.000 euro in Q3 marginaal, na een verlies in Q2. De EBIT-marge zakte van 4,8% vorig jaar naar 0,3% dit jaar. De Nederlandse conversieratio ging van 18,8% naar 3,4%.

Dat lage resultaat was natuurlijk mede te danken aan de relatief beperkte daling van de operationele kosten in Nederland. Ook in Q3 was weer van invloed: de verslechtering van de ratio direct personeel / indirect personeel, die van 5,8 naar 5,3 zakte (dat is -8,7%). Die verslechtering is een gevolg van de krimp van het aantal directs (bemiddelde kandidaten) met -16% (-23% in Q2, -27% in Q1, -16% in het hele jaar 2025) en de lagere maar toch nog sterke krimp van het aantal indirects (eigen mensen) met -8% (-15% in Q2, -11% in Q1, -10% in het hele jaar 2025). Ook uit die cijfers en de onderstaande figuur kan worden afgeleid dat het ergste achter de rug lijkt – van een opstap naar herstel was in Q3 nog geen sprake.

Verdere verbeteringen in Nederland verwacht

Voor het vierde kwartaal verwacht Brunel International dat de in het derde kwartaal waargenomen trends in grote lijnen doorzetten, met wederom veerkrachtige prestaties in DACH en Global Business, en verdere verbetering in Nederland.

De aandelenbeurs was ook nu weer niet onder de indruk en zette het aandeel Brunel (BRNL.AS) halverwege de ochtend op ongeveer -5%, terwijl de beurs (AEX) ongeveer -1% deed en Randstad (RAND.AS) -2%. Waar andere aandelen van beursgenoteerde staffing companies de afgelopen 2 kwartalen flinke plussen van 25% of (veel) meer lieten zien, zakte het aandeel Brunel in diezelfde periode met ongeveer -2% juist nog wat weg.

Geplaatst in Bedrijfsnieuws, In de branche | Tags , | Laat een reactie achter

Wtta: wanneer is zzp-bemiddeling toelatingsplichtig?

De Nederlandse Autoriteit Uitleenmarkt (NAU) roept zzp’ers en ondernemers met een werk-bv op om te checken of de Wtta voor hen geldt. Voor intermediairs is die oproep minstens zo belangrijk. Of zzp-bemiddeling onder de wet valt, hangt af van hoe de zelfstandige werkt en via welke vorm hij contracteert. Aanmelden voor de overgangsregeling kan van 1 november tot en met 31 december 2026.

Vanaf 1 januari 2028 mag je alleen nog arbeidskrachten ter beschikking stellen met een toelating, een ontheffing of onder de overgangsregeling. Wie te laat ontdekt dat hij onder de wet valt, heeft die overgangsregeling gemist.

Wanneer valt zzp-bemiddeling onder de Wtta?

Werkt de zelfstandige onder leiding en toezicht van de opdrachtgever? Zo niet, dan is er geen sprake van uitlenen. Zo ja, dan is de vraag of er een partij is die hem ter beschikking stelt. Volgens de NAU kan dat zijn eigen bv zijn of de intermediair. Daarbij telt hoe er in de praktijk gewerkt wordt, niet wat er op papier staat.

Zzp’er met een eenmanszaak: niet altijd toelatingsplichtig

Een zzp’er met een eenmanszaak die rechtstreeks contracteert, leent zichzelf niet uit. Ondernemer en arbeidskracht zijn dezelfde persoon. NAU-directeur Kees van Nieuwamerongen bevestigde dat zo’n zzp’er ook onder leiding en toezicht niet toelatingsplichtig is. Dan speelt eerder de vraag of hij schijnzelfstandig is. Wel waarschuwt de NAU op haar website dat de Arbeidsinspectie het alsnog als uitlenen kan zien, met een boete voor zzp’er en inlener.

Zet de zzp’er zelf andere zzp’ers in die onder leiding en toezicht van de opdrachtgever werken, dan is hij wel uitlener.

Werk-bv kan wel toelatingsplichtig zijn

Via een werk-bv of DUBV ligt het anders. De bv is een eigen rechtspersoon die de dga ter beschikking stelt. Werkt de dga onder leiding en toezicht, dan heeft de bv volgens de NAU waarschijnlijk een toelating nodig. Hetzelfde werk bij dezelfde opdrachtgever kan dus via een eenmanszaak buiten de wet vallen en via een bv erbinnen.

Werkt de dga wel zelfstandig aan een afgesproken resultaat en bepaalt hij zelf hoe, dan is ook via de bv geen toelating nodig. Werkt hij onder leiding en toezicht, dan verschilt de bv volgens Van Nieuwamerongen in feite niet van een uitzendbureau.

Wat betekent de Wtta voor zzp-intermediairs?

Werkt een zelfstandige via een intermediair onder leiding en toezicht van de opdrachtgever, dan kan de intermediair als uitlener worden aangemerkt. Dat geldt ook als de zelfstandige een eenmanszaak heeft. Bij werk-bv’s kan een keten ontstaan waarin de bv als uitlener optreedt en de intermediair de arbeidskracht doorleent.

Een overeenkomst van opdracht op papier zegt daarbij weinig. Wordt de zelfstandige in werkelijkheid aangestuurd door een medewerker van de opdrachtgever, dan telt die praktijk.

Vanaf 2028 mag je alleen inlenen van een uitlener met een toelating, een ontheffing of met een overgangsregeling. Uitlener en inlener kunnen allebei een boete krijgen. Kijk dus per opdracht naar de praktijk en gebruik bij twijfel de beslisboom op toelatinguitleenmarkt.nl.

Geplaatst in Compliance, In de wet | Tags , , | Laat een reactie achter

NAU: al meer dan 2.500 uitleners aangemeld voor Wtta-overgangsregeling

Meer dan 2.500 uitleners hebben zich al online aangemeld voor de overgangsregeling van de Wet toelating terbeschikkingstelling van arbeidskrachten (Wtta). Een woordvoerder van de Nederlandse Autoriteit Uitleenmarkt (NAU) noemt dat “boven verwachting”. NAU-directeur Kees van Nieuwamerongen schatte in oktober dat ongeveer vijftienduizend organisaties onder de wet vallen. Aanmelden kan nog tot en met 31 december 2026.

Wat is de overgangsregeling?

De Wtta voert een toelatingsstelsel in voor uitzendbureaus, detacheerders, payrollbedrijven en andere bedrijven die werknemers ter beschikking stellen. De wet treedt op 1 januari 2027 in werking. Vanaf 1 januari 2028 mogen uitleners alleen nog uitlenen als ze zijn toegelaten, een ontheffing hebben of onder de overgangsregeling vallen. Omdat de NAU niet alle aanvragen direct kan beoordelen, is er een overgangsregeling. Bestaande uitleners die zich aanmelden en daarna op tijd een aanvraag indienen, mogen blijven uitlenen terwijl die aanvraag wordt beoordeeld. Dat geldt ook als de NAU op 1 januari 2028 nog geen besluit heeft genomen.

Zo werkt het aanmelden

Het aanmeldvenster loopt van 1 november tot en met 31 december 2026. Aanmelden gebeurt online via de procedure op toelatinguitleenmarkt.nl. Voor de aanmelding is eHerkenning niveau 3 of hoger nodig, en een Berichtenbox voor bedrijven. Ook moet de uitlener controleren of de gegevens in het Handelsregister kloppen, want de NAU haalt die daar vandaan. Verder geeft de uitlener de verwachte totale netto jaaromzet over 2026 op, en het type aanvraag dat hij later verwacht te doen.

Een VOG of een inspectie-instelling is voor de aanmelding niet nodig. Die zijn pas nodig bij de toelatingsaanvraag, in de tweede stap, tussen 1 mei en 30 juni 2027.

Niet te lang wachten

De NAU roept uitleners op om niet te lang te wachten. Wie zich niet aanmeldt, kan geen gebruikmaken van de overgangsregeling. Wie dan op 1 januari 2028 niet is toegelaten, moet stoppen met uitlenen. Vanaf die datum handhaaft de Nederlandse Arbeidsinspectie, en inleners mogen dan alleen nog werken met uitleners die toegelaten zijn, een ontheffing hebben of onder de overgangsregeling vallen.

Ook bedrijven buiten de uitzendbranche moeten opletten. De NAU wijst erop dat bedrijven in bijvoorbeeld consultancy, IT, reclame en zakelijke dienstverlening die personeel tijdelijk bij andere bedrijven laten werken, mogelijk ook onder de toelatingsplicht vallen.

Geplaatst in Compliance, In de wet | Laat een reactie achter

TNO: piek blijft hoofdreden inzet flex, grote werkgevers huren minder extern in

Werkgevers die flexkrachten inzetten, doen dat in de eerste plaats om pieken in het werk op te vangen. 56 procent noemt die reden, gevolgd door het opvangen van ziekte en verlof van vaste medewerkers (29 procent) en het inhuren van specifieke kennis (27 procent). Dat blijkt uit de Werkgevers Enquête Arbeid (WEA) 2026 van TNO, die in het eerste halfjaar van 2026 werd ingevuld door 6.010 werkgevers. Pieken zijn al sinds de eerste meting in 2014 de belangrijkste reden. In de vorige meting, uit 2024, ging het om 57 procent.

Waarom werkgevers flex inzetten

De motieven verschillen sterk per sector. Pieken opvangen speelt het meest in de landbouw (70 procent), de horeca (69 procent), het vervoer (65 procent) en de bouw (60 procent). In het onderwijs (30 procent) en de zorg (36 procent) is dat veel minder. Daar draait het juist om vervanging: in de zorg zet 60 procent van de werkgevers met flex die in bij ziekte en verlof. Specifieke kennis is vooral in de ICT de drijfveer (65 procent), gevolgd door het onderwijs (46 procent) en de bouw (41 procent).

Ook de omvang van de organisatie maakt uit. Bij vestigingen met 100 of meer werknemers zet 61 procent flexkrachten in bij ziekte en verlof, bij de kleinste vestigingen (1 tot 4 werknemers) 21 procent. Grote werkgevers gebruiken flex ook vaker om nieuw personeel te werven (34 procent tegenover 8 procent). Kleine werkgevers noemen juist vaker motieven die met het werkgeverschap zelf te maken hebben: 21 procent wil voorkomen dat er te veel vaste medewerkers in dienst zijn en 14 procent wil administratieve verplichtingen beperken. Bij de grootste vestigingen is dat 10 procent en nog geen 3 procent.

Waarom werkgevers geen flex inzetten

Werkgevers die geen flexkrachten gebruiken, zeggen vooral dat hun vaste medewerkers flexibel genoeg zijn (35 procent). Daarna volgen een te lange inwerktijd (28 procent), de kosten (19 procent) en het werken met vertrouwelijke informatie (15 procent).

Ook hier lopen de sectoren uiteen. In de horeca (47 procent) en de zorg (42 procent) vangen werkgevers zonder flex de schommelingen vaak op met hun vaste mensen. In de bouw zegt maar 18 procent dat, terwijl een op de vijf daar nooit over flex heeft nagedacht. De inwerktijd weegt het zwaarst in de ICT (38 procent) en de industrie (37 procent). Vertrouwelijke informatie is een drempel in de ICT en de financiële dienstverlening (elk 35 procent) en in de zorg (34 procent). De kosten schrikken vooral werkgevers in de zorg (28 procent), de industrie (27 procent) en de bouw (26 procent) af. Naar omvang zijn het vooral vestigingen met 5 tot 9 werknemers die flex te duur vinden (28 procent), tegen 16 procent bij de kleinste.

Wat veranderde ten opzichte van 2024

De volgorde van de motieven is in twee jaar nauwelijks veranderd. Wel verschuiven de accenten iets. Het voorkomen van te veel vaste medewerkers steeg van 15 naar 17 procent, het beperken van administratieve verplichtingen van 7 naar 11 procent. Flex inzetten om te werven (van 17 naar 16 procent) of om verloop op te vangen (van 14 naar 12 procent) werd juist iets minder genoemd. De redenen om geen flex te gebruiken zijn vrijwel gelijk gebleven.

Het gebruik van flexvormen daalde licht. In 2026 zet 23 procent van de werkgevers zzp’ers in (2024: 24 procent), 8 procent uitzendkrachten (9 procent) en 3 procent gedetacheerden (4 procent). Oproepcontracten bleven stabiel op 18 procent. De grootste verschuiving zit bij grote werkgevers. Bij vestigingen met 100 of meer werknemers daalde de inzet van zzp’ers van 60 naar 44 procent en van uitzendkrachten van 55 naar 48 procent. Bij vestigingen met 50 tot 99 werknemers ging de inzet van gedetacheerden van 26 naar 19 procent. In de zorg halveerde de inzet van uitzendkrachten ruwweg, van 10 naar 4,5 procent, en in de landbouw daalde die van 27 naar 17 procent.

Dat beeld wijkt af van het ledenonderzoek van AWVN van begin dit jaar. Daarin zei 43 procent van de 162 deelnemende werkgevers over te stappen op andere flexvormen, tegenover 29 procent begin 2025. In de WEA verving maar 7 procent van de werkgevers met zzp’ers een deel van hen door uitzendkrachten of gedetacheerden. De onderzoeken verschillen wel: AWVN vraagt zijn leden, vooral grotere werkgevers, naar plannen, de WEA meet bij een brede groep werkgevers wat ze nu doen.

Schaarste blijft, met gevolgen

Werkgevers ervaren nog steeds flinke gevolgen van de krapte op de arbeidsmarkt, al is het tekort iets kleiner dan twee jaar geleden. 26 procent van de werkgevers heeft een personeelstekort (2024: 28 procent) en nog eens 25 procent verwacht dat binnen twee jaar. Waar de krapte in de industrie (van 42 naar 34 procent) en de horeca (van 40 naar 29 procent) afnam, liep die in de bouw op van 29 naar 47 procent. Ook bij de grootste vestigingen daalde het tekort, van 50 naar 38 procent.

Werkgevers worden somberder. 13 procent denkt de krapte niet te kunnen oplossen, tegen 7 procent in 2024. Meer flexkrachten inhuren ziet 23 procent als oplossing, net als twee jaar geleden. In de zorg daalde dat van 29 naar 16 procent, in de zakelijke dienstverlening steeg het van 22 naar 32 procent. De krapte heeft ook gevolgen. 14 procent van de werkgevers met (verwachte) krapte wil de hoeveelheid werk verminderen, bijvoorbeeld door minder opdrachten aan te nemen. In de landbouw is dat 29 procent, in de industrie en de bouw 21 procent. Daarnaast noemt een kwart van de werkgevers personeel en vaardigheden als grootste knelpunt bij innovatie, bij organisaties met 250 of meer werknemers 39 procent.

Samengevat: de basisbehoefte aan flex verandert niet: pieken, verzuim en kennis blijven de redenen om flexkrachten in te huren. Bij grote opdrachtgevers krimpt de externe inhuur wel, terwijl kleine werkgevers vaker kiezen voor flex om het werkgeverschap te ontlasten.

Over het onderzoek: de Werkgevers Enquête Arbeid is een tweejaarlijks onderzoek van TNO onder werkgevers in Nederland. De meting van 2026 is gebaseerd op 6.010 werkgevers (eerste halfjaar 2026).  

Geplaatst in Flexdata, In de branche | Tags , , | Laat een reactie achter

Hoe Strevon het verzuim terugbracht van 16 naar 6,35 procent

Een hoog verzuimpercentage los je niet op met alleen een strakker protocol of meer aandacht voor de regels rondom ziekte. Dat merkte ook detacheringsbureau Strevon. Eind 2024 lag het verzuim binnen de organisatie rond de 16 procent. Iets meer dan een jaar later was dat gedaald naar 6,35 procent.

Die daling kwam niet door één maatregel. Strevon veranderde vooral de manier waarop het naar verzuim keek. Minder als een dossier dat begint bij een ziekmelding en meer als een onderwerp dat raakt aan recruitment, begeleiding, cultuur en klanttevredenheid. Wat kunnen andere flexbedrijven daarvan leren? Jurrian Sturm, medeoprichter van Strevon, gaat met Flexhub in gesprek over de aanpak waarmee Strevon het verzuim fors wist terug te dringen.

Het probleem begon niet bij de ziekmelding

Bij Strevon was verzuim al langer een aandachtspunt. Maar toen het percentage opliep tot ongeveer 16 procent, werd duidelijk dat er iets fundamenteel moest veranderen. Niet alleen vanwege de kosten. Ook klanten merkten de gevolgen van uitval. Een medewerker die ziek thuis zit, kan niet worden ingezet. Zeker bij organisaties die afhankelijk zijn van de beschikbaarheid van vakmensen heeft dat direct effect op de dienstverlening.

Daarnaast paste een hoog verzuimpercentage niet bij de ambities van Strevon. De organisatie leidt zij-instromers op voor technische beroepen en wilde juist bekendstaan om de kwaliteit en inzetbaarheid van de mensen die zij plaatst.

Dat zorgde voor een belangrijke verschuiving in denken. De vraag werd niet langer alleen: hoe begeleiden we iemand goed zodra die ziek is? Maar vooral: wat kunnen we doen vóórdat iemand uitvalt?

Preventie begint al bij de instroom

Eén van de grootste veranderingen vond plaats aan het begin van het proces. Strevon ging kandidaten veel nadrukkelijker meenemen in wat een beroep daadwerkelijk van hen vraagt. Wie zich laat omscholen tot bijvoorbeeld loodgieter of elektricien krijgt te maken met fysieke belasting, een ander werkritme en een forse verandering in het dagelijks werk.

Maak verwachtingen vooraf concreet

Daarom wordt al vroeg concreet gemaakt wat het werk fysiek en praktisch vraagt. Kandidaten kunnen zo bewust afwegen of het beroep en de omscholing bij hen passen. Die gesprekken beginnen al tijdens het eerste adviesgesprek en worden in het sollicitatieproces verder verdiept.

De achterliggende gedachte is simpel: hoe beter verwachtingen en werkelijkheid op elkaar aansluiten, hoe kleiner de kans dat iemand later uitvalt omdat het werk anders of zwaarder blijkt dan gedacht.

Leer van iedere verzuimcasus

Minstens zo belangrijk is wat er gebeurt nadat iemand wél uitvalt. Strevon begon verzuimcasussen nadrukkelijker te gebruiken als bron van informatie. Niet alleen kijken naar re-integratie, maar ook terugkijken:

  • Wat is hier gebeurd?
  • Had iets eerder gesignaleerd kunnen worden?
  • Was de kandidaat voldoende voorbereid?
  • Was er genoeg contact?
  • En welke les moet hieruit terug naar recruitment of begeleiding?

Zo ontstaat een terugkoppeling tussen verzuim en de rest van de organisatie.

Een casus wordt daarmee niet alleen iets wat moet worden opgelost, maar ook iets waarvan de organisatie kan leren. De inzichten uit eerdere uitval worden vervolgens weer gebruikt in gesprekken met nieuwe kandidaten en in de begeleiding van medewerkers.

Dat klinkt logisch, maar in veel organisaties zijn deze processen nog sterk van elkaar gescheiden. Recruitment werft en plaatst. Verzuim wordt ergens anders afgehandeld. Daardoor blijven waardevolle signalen soms hangen binnen één afdeling.

Maak verzuim onderdeel van de hele organisatie

Volgens Jonathan de Hek van Flexhub, dat de backoffice van Strevon verzorgt, zit daar voor veel flexbedrijven een belangrijk aandachtspunt. Verzuim wordt vaak pas zichtbaar zodra iemand zich ziek meldt, terwijl de oorzaken veel eerder kunnen ontstaan. Bijvoorbeeld bij recruitment, verwachtingen over het werk, begeleiding of de werkomstandigheden. Wie verzuim echt wil terugdringen, moet daarom breder kijken dan alleen naar het verzuimproces zelf.

Bij Strevon veranderde ook wie zich verantwoordelijk voelde voor verzuim. Preventie werd niet alleen een taak voor degene die ziektegevallen begeleidt. Ook recruiters werden nadrukkelijker betrokken. Het onderwerp kreeg zelfs een plek in de manier waarop hun functioneren wordt beoordeeld.

Daarmee wordt verzuim onderdeel van de kwaliteit van de hele dienstverlening. Dat is een wezenlijk andere benadering dan alleen sturen op het correct uitvoeren van een verzuimprotocol.

“Alleen de regels volgen is niet genoeg”, zegt Jurrian Sturm terugkijkend op de aanpak. Bij Strevon daalde het verzuim pas echt toen preventie, begeleiding en eigenaarschap breder in de organisatie werden belegd.

Want regels goed volgen blijft nodig, maar het zegt weinig over de vraag waarom mensen uitvallen en wat je als organisatie kunt doen om dat te voorkomen.

Juist bij flexbedrijven kan dat verschil groot zijn. Zij hebben vaak te maken met medewerkers die op locatie bij klanten werken en daardoor minder dagelijks contact hebben met de eigen organisatie. Problemen worden dan soms pas zichtbaar op het moment dat iemand zich ziek meldt.

Persoonlijk contact helpt uitval voorkomen

Strevon investeerde daarom ook nadrukkelijker in de relatie met de mensen die via de organisatie werken. Zeker in het begin van een omscholingstraject is er extra aandacht voor hoe iemand het werk ervaart. Niet alleen professioneel, maar ook fysiek en mentaal. Dat contact maakt het makkelijker om signalen eerder op te vangen.

Daarnaast werkt Strevon samen met partijen die ondersteuning kunnen bieden, bijvoorbeeld via fysiotherapie of psychologische begeleiding. Maar zulke voorzieningen hebben pas echt waarde als medewerkers zich vrij genoeg voelen om aan te geven dat iets niet goed gaat.

Een goede relatie met medewerkers wordt daarmee onderdeel van preventie.

Meer financieel eigenaarschap veranderde de aanpak

Een ander kantelpunt was de keuze om zelf meer financieel risico te dragen bij ziekteverzuim. Volgens Strevon veranderde daarmee ook het gevoel van verantwoordelijkheid.

Zolang verzuim vooral als een extern of administratief risico wordt gezien, blijft de neiging bestaan om vooral het proces goed te organiseren. Zodra de organisatie zelf sterker wordt geconfronteerd met de gevolgen, wordt de vraag urgenter hoe verzuim daadwerkelijk kan worden voorkomen.

Dat betekent niet dat eigenrisicodragerschap automatisch tot lager verzuim leidt. Wel laat deze case zien dat financieel eigenaarschap invloed kan hebben op de manier waarop een organisatie naar preventie en begeleiding kijkt.

Strevon beschrijft het zelf als het ontwikkelen van een nieuwe competentie: beter worden in laag verzuim.

De opbrengst zit niet alleen in lagere kosten

Het terugdringen van het verzuimpercentage leverde meer op dan alleen een lagere reservering voor ziekte. Er kwam bijvoorbeeld budget vrij dat weer kon worden ingezet voor opleiding en ontwikkeling. Meer medewerkers bleven inzetbaar. En klanten kregen minder te maken met uitval. Volgens Strevon veranderde daardoor ook de ervaring bij klanten: de aandacht kwam meer te liggen op de kwaliteit van de geplaatste mensen en minder op ziekmeldingen.

Daarmee raakt verzuim rechtstreeks aan drie onderwerpen die voor ieder flexbedrijf belangrijk zijn: kosten, omzet en klanttevredenheid.

Ook intern veranderde er iets. Verzuim werd minder een los probleem dat bij één medewerker of afdeling lag en meer een structureel onderdeel van de bedrijfsvoering.

Juist dat lijkt de belangrijkste les uit de aanpak.

Kijk verder dan het verzuimpercentage

Een hoog verzuimpercentage is uiteindelijk vooral een signaal, maar zegt niet waar het probleem zit. De oorzaak kan liggen in instroom, verwachtingen, werkbelasting, begeleiding, cultuur, klantomgeving of een combinatie daarvan.

Daarom heeft het weinig zin om alleen naar het eindcijfer te kijken. Interessanter zijn vragen als:

  • Waar ontstaat het verzuim?
  • Welke patronen zien we terug?
  • Wat kunnen we leren van eerdere gevallen?
  • En welke afdelingen kunnen iets doen met die kennis?

Voor Strevon leidde die bredere blik tot een daling van circa 16 procent naar 6,35 procent in iets meer dan een jaar. Het uiteindelijke doel ligt nog lager.

Maar misschien is de belangrijkste verandering al eerder bereikt: verzuim wordt niet meer gezien als iets wat pas begint wanneer iemand zich ziek meldt.

Geplaatst in Bedrijfsnieuws, In de branche | Tags , , | Laat een reactie achter