De nieuwe cao is een zegen

We zijn bijna twee maanden onderweg in 2026. Tijd om de eerste balans op te maken. De nieuwe cao is een feit. De eerste ervaringen dus ook. 

Op veel plekken zal de opluchting groot zijn geweest toen bleek dat de eerste verloningen goed gingen. En minstens zo groot het chagrijn waar dat niet zo was. Allebei logisch. Want hoe vanzelfsprekend het voor buitenstaanders in de markt misschien leek om ‘even’ een nieuwe cao in te voeren, zo vanzelfsprekend was dat allerminst.     

Op veel plekken zal tot het laatste moment zijn gewerkt, tot in de late uurtjes (of vroege uurtjes zo je wilt). Arbeidspakketten moesten worden vertaald, contracten correct verwerkt, administraties op orde gebracht. Dit was geen kleine aanpassing. Dit was een meloen die we met elkaar moesten doorslikken.     

Wie zegt dat het bij hen niet zo was, ben ik geneigd niet direct te geloven. Of ze missen mogelijk iets. En dan hoop ik voor hun uitzendkrachten en klanten dat alles écht goed is gegaan. 

Prijseffect van de cao

Er ging veel aandacht naar de praktische verwerking. Nog meer aandacht ging naar het prijseffect van de nieuwe cao. Door gelijkwaardig belonen en het nieuwe pensioen stijgen uurtarieven op sommige plekken met soms 10 tot zelfs 15 procent. Door deze stappen vooruit voor de uitzendkracht, lijkt de uitzendbranche zich letterlijk uit de markt te prijzen.      

Waar is het voordeel van uitzendarbeid gebleven? Is uitzenden onderweg naar de uitgang?      Waarom zou je nog uitzenden als het in kosten toch niets uitmaakt? 

Ik herken deze gedachte. Maar ik zie het anders.

• Lees ook: ‘De nieuwe cao is hét moment om waarde van uitzenden aan te tonen’

Gelijkwaardige beloning

De nieuwe cao is een zegen voor de sector. Die uitzendkrachten en uitzenders precies plaatst waar ze horen. Uitzendkrachten doen waardevol werk. Net zo waardevol als dat van de medewerkers in dienst bij de inlener. Misschien zelfs waardevoller, omdat ze ook nog eens risico’s dragen. Dan is het logisch dat je hen minimaal gelijk beloont. Punt. 

En er gebeurt nog iets anders. 

Hiermee vervalt het debat over de hoogte van loonkosten. Daar wordt niet meer op geconcurreerd. Die kosten zijn nu overal immers hetzelfde. Het gesprek verschuift dus naar de echte vraag: welke waarde lever je als uitzendbureau?      

Bied je zekerheid, verzuimmanagement, toegang tot de markt, advies, een sterke employer brand, risicobeheersing, resourcebeheer, compliance en flexibiliteit? Of ontzorg je op het gebied van arbeidsmarktcommunicatie, opleiding, werving en selectie, begeleiding? Om maar een paar waarden van uitzenders voor opdrachtgevers te noemen. 

Het moment van de waarheid

De cao dwingt de sector om het gesprek te voeren waar we al jaren om vragen. Al jaren roept onze sector dat we van waarde zijn. Dit is hét moment om dat waar te maken. 

Wie zegt dat de cao een bedreiging is, ben ik geneigd niet direct te geloven. Of ze missen mogelijk iets. Of ik mis iets, dat kan natuurlijk ook. 

Maar ik hoop, en denk, het niet.