Maandelijkse archieven: november 2026

De intercedent is geen zorgloket voor internationale medewerkers

Een medewerker heeft koorts, maar weet niet waar hij met zijn klachten terechtkan. Als hij een huisarts zoekt, blijkt een afspraak niet altijd mogelijk. Een ander begrijpt een brief van het ziekenhuis niet. Dan is de intercedent vaak een vertrouwd aanspreekpunt: een van de eerste Nederlandse contactpersonen die medewerkers kennen.

Een duidelijke rolverdeling

Volgens Simone Mensink, directeur Klant en Operations bij HollandZorg, begint goede ondersteuning daarom bij een heldere rolverdeling. “Een intercedent hoeft niet zelf de weg naar medische zorg te organiseren. Internationale medewerkers moeten rechtstreeks bij professionele hulp terechtkunnen, zonder daarvoor afhankelijk te zijn van hun intercedent. Daarom zorgen we dat zij vanaf de start weten waar ze met een zorgvraag terechtkunnen en welke ondersteuning beschikbaar is.”

Een extra taak voor de intercedent?

Volgens een rapport van GGD West-Brabant uit 2026 werkte in 2022 ongeveer de helft van de bijna één miljoen arbeidsmigranten in Nederland via een uitzendbureau. Tegelijkertijd voelt slechts 30 procent van de arbeidsmigranten zich goed geïnformeerd over de Nederlandse gezondheidszorg.

Wat dat in de praktijk kan betekenen, blijkt uit een voorbeeld in het rapport: een uitzendbureau probeerde voor een medewerker een huisartsafspraak te regelen, maar slaagde daar ondanks dagelijks bellen twee weken lang niet in. Het laat zien hoe een zorgvraag bij de uitzendorganisatie terecht kan komen en hoeveel tijd het kan kosten wanneer een medewerker niet zelfstandig verder kan.

Taal vormt daarbij een extra drempel. Uit een indicatieve peiling van HollandZorg onder 180 Poolse en 135 Roemeense respondenten blijkt dat respectievelijk 49 en 39 procent taal noemt als drempel om naar de dokter te gaan.

Het is dan ook begrijpelijk dat medewerkers hun intercedent om hulp vragen. Niet zozeer om hun klachten te beoordelen, maar om uit te zoeken waar ze terechtkunnen. Juist dat zoekwerk zou niet bij de intercedent hoeven te liggen. 

De oplossing is niet dat uitzendorganisaties minder betrokken moeten zijn. Het gaat erom dat de juiste ondersteuning vooraf beschikbaar is, zodat medische vragen bij zorgprofessionals terechtkomen.

Wat moet er vanaf de eerste werkdag geregeld zijn?

Goede ondersteuning begint al bij de start van een medewerker. Niet alleen met informatie over de zorgverzekering, maar ook met praktische uitleg: waar kan iemand terecht als hij ziek wordt, hoe werkt de huisartsenzorg in Nederland en bij wie kan hij in zijn eigen taal terecht met vragen?

Die informatie moet niet alleen beschikbaar zijn, maar ook begrijpelijk en direct bruikbaar. Want als een medewerker pas bij ziekte moet uitzoeken wie hij kan bellen, komt die vraag al snel alsnog bij de intercedent terecht.

Zelfstandig betekent niet: zoek het zelf maar uit

Een polis of informatieblad verstrekken is niet altijd voldoende. Medewerkers moeten de informatie ook begrijpen en zelfstandig kunnen gebruiken. Dat geldt zowel voor hun zorgverzekering als voor het vinden van passende zorg.

Digitale hulpmiddelen kunnen daarbij helpen. Zo kunnen internationale medewerkers via de meertalige Mijn HollandZorg-app zelf hun polisgegevens en zorgdocumenten raadplegen en declaraties indienen, zonder daarvoor afhankelijk te zijn van hun intercedent.

Maar weten wat je verzekerd hebt, is nog iets anders dan weten hoe je zorg krijgt.

Frank van Kemenade, huisarts en initiatiefnemer van H4i-Digital, ziet hoe belangrijk dat is. Internationale medewerkers zijn niet altijd bekend met het Nederlandse zorgstelsel. In sommige landen kunnen patiënten rechtstreeks naar een specialist, terwijl in Nederland de huisarts doorgaans het eerste aanspreekpunt is. 

Ook verwachtingen over behandelingen verschillen. Volgens Van Kemenade helpt communicatie in de eigen taal om die verschillen uit te leggen en vertrouwen op te bouwen. Patiënten kunnen hun klachten beter verwoorden en begrijpen waarom bepaalde medische keuzes worden gemaakt.

Zelfstandig toegang tot zorg betekent daarom niet dat medewerkers alles zonder hulp moeten oplossen, maar dat zij weten waar ze rechtstreeks professionele ondersteuning kunnen krijgen.

Van zorgvraag naar professionele hulp

Wanneer een medewerker daadwerkelijk een medische vraag heeft, moet duidelijk zijn waar hij terechtkan. Daarvoor werkt HollandZorg samen met H4i-Digital.

Binnen de huidige pilot kunnen bij HollandZorg verzekerde internationale medewerkers in zestien talen digitaal een medische vraag stellen. Een zorgprofessional beoordeelt de klachten en bepaalt welke vervolgstap nodig is. Waar nodig en beschikbaar kan een fysiek huisartsconsult worden geregeld via aangesloten praktijken in Zuid-Nederland. HollandZorg werkt aan uitbreiding van dit netwerk.

Zo heeft de medewerker een rechtstreeks aanspreekpunt voor medische vragen, zonder dat de intercedent zelf hoeft uit te zoeken waar hij terechtkan of huisartsenpraktijken moet afbellen.

Wat mag je van een zorgpartner verwachten?

Simone Mensink: “Van een zorgpartner mag je meer verwachten dan een goed geregelde polis en uitstekende dienstverlening. Bij HollandZorg kijken we ook naar wat iemand nodig heeft om de zorg daadwerkelijk te kunnen gebruiken: begrijpelijke informatie, ondersteuning in de eigen taal en een duidelijke route naar professionele hulp.”

Begrijpen medewerkers vanaf hun eerste werkdag hoe de Nederlandse zorg werkt?

Krijgen zij informatie in een taal die zij begrijpen? Kunnen zij hun zorgverzekeringszaken zelf regelen? Weten ze waar ze met medische vragen terechtkunnen en wie hen zo nodig verder helpt naar passende zorg?

Dat zijn vragen die duidelijk maken of de ondersteuning in de praktijk werkt, zonder dat de intercedent telkens als tussenpersoon hoeft op te treden. Goede ondersteuning begint niet bij het oplossen van iedere afzonderlijke zorgvraag, maar bij het vooraf organiseren van de juiste route. 


Over HollandZorg

HollandZorg is gespecialiseerd in zorgverzekeringen voor internationale medewerkers. Naast de zorgverzekering biedt de organisatie meertalige begeleiding en ondersteuning bij het vinden en gebruiken van zorg. Via de meertalige Mijn HollandZorg-app kunnen verzekerden verschillende zorgverzekeringszaken zelf regelen en belangrijke documenten raadplegen. Via de samenwerking met H4i-Digital werkt HollandZorg aan laagdrempelige toegang tot huisartsenzorg, digitaal en fysiek waar nodig, zodat internationale medewerkers minder afhankelijk zijn van hun werkgever bij het zoeken naar passende zorg.

Geplaatst in In de wereld, Werken 4.0 | Tags , , | Laat een reactie achter

“Grip op arbeidsmigratie begint met een open voordeur”

Deze week stuurde Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Hans Vijlbrief een reeks brieven naar de Tweede Kamer over het thema arbeidsmigratie. Allen lezenswaardig.

Daaronder ook een brief over grensoverschrijdende detachering van EU-werknemers en derdelanders. Dat laatste komt ook in de uitzendbranche helaas veel voor. Buitenlandse uitzenders die Brazilianen en Indiërs via Portugal in Nederland laten werken. Of Azerbeidzjanen en Abchazen via Litouwen en meer voorbeelden. Derdelanders verkrijgen in andere Europese landen een vergunning voor verblijf en werk en worden vervolgens direct doorgedetacheerd.

Zo komen er inmiddels via onze Europese ‘achterdeur’ bijna 30.000 gedetacheerde derdelanders naar Nederland. Ter vergelijk: via onze ‘voordeur’ zijn dat er jaarlijks zo’n 2.500 op basis van een Nederlandse vergunning voor verblijf en arbeid.

De achterdeur dicht…

Bij het (door)detacheren van derdelanders wordt vaak gebruik gemaakt van de zogenaamde A1-route en daarbij gaat er veel mis. Rechten van uitzendkrachten verdwijnen in mistige constructies waar handhaving lastig is of zelfs volledig ontbreekt. Ik vind de A1-route daarom de Bermudadriehoek van onze arbeidsmarkt. Goed dat met ministerie van SZW de regels voor detachering (o.a. ‘gewoonlijk werkzaam’) wil aan scherpen. Dat moet wat de ABU betreft steviger. Ook hier geldt dat meer handhaving nodig is om het speelveld eerlijk en gelijk te houden

Goed om ook verder te kijken of de regels en handhaving niet vooral de symptomen bestrijden. Onze ‘achterdeur’ wordt namelijk overlopen omdat onze voordeur bijna dicht zit. Nederland voert een restrictief beleid voor zgn. derdelanders. Als gezegd in 2025 werden er 2.530 vergunningen verstrekt.

… en de voordeur open

Minister Vijlbrief stuurde in dat verband ook een andere interessante nota naar de Tweede Kamer. Over maatregelen rond arbeidsmigratie in andere Europese landen waarin onder andere. een vergelijk wordt gemaakt van het toelatingsbeleid van derdelanders. Daarin worden voorbeelden genoemd van landen die de ‘voordeur’ open hebben gezet met o.a. arbeidsquota en snellere en gerichte toelatingsprocedures voor derdelanders zoals in Spanje, Roemenie, Oostenrijk en Griekenland. Of landen die gericht overeenkomsten zijn aangegaan voor de komst van derdelanders zoals Frankrijk en Duitsland. Om zo de arbeidsmigratie gecontroleerd te organiseren.

Grip dus. Precies zoals de WRR, de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, een jaar geleden adviseerde in het rapport ‘Met de mondiale demografie mee‘.

Alle brieven en nota’s van minister Vijlbrief ademen vooral de wens uit om grip te krijgen op arbeidsmigratie. Een prima doel om een betere balans te vinden tussen de maatschappelijke kosten en baten van arbeidsmigratie. Grip en sturing van arbeidsmigratie vereisen moedige keuzes en consequent handelen.

Dan past het ook om de ‘voordeur’ voor derdelanders meer open te zetten, zodat het stil wordt aan de achterdeur en we deze aanwassende migratiestroom gecontroleerd in goede banen kunnen leiden. Grip dus.

Geplaatst in In de wereld, Werken 4.0 | Tags , , , | Laat een reactie achter

De Arbeidsmarkt van Morgen: aandacht voor de flexkracht in onzekere tijden

Onzekerheid alom. In de wereld, in Europa, in Nederland. Op microniveau is er vooral veel onzekerheid bij flexkrachten. Daar ligt een taak voor werkgevers: ga voor Inclusieve HRM. Want ook de uitzendkracht verdient aandacht op de werkvloer. Dat was de boodschap op het jaarlijkse NBBU-congres De Arbeidsmarkt van Morgen op 28 oktober bij de SER in Den Haag.

Onzekerheid in Europa en Nederland

Mathijs Bouman (econoom/journalist) en Diederik Samsom (oud-politicus) kregen voor de gelegenheid het podium om hun podcast op te nemen. De twee – naar eigen zeggen zzp’ers – duidden de onzekerheid in de wereld, de economie en de Nederlandse politiek. En die onzekerheid is groot, vooral in Europa, stelt

Mathijs Bouman en Diederik Samsom namen op het podium een podcast op.

Samsom: “In Duitsland dreigt een regeringscrisis, de komende presidentsverkiezingen in Frankrijk worden heel spannend, democratieën worden onzekerder.” Bouman ziet daarnaast ‘tekenen van een aanstaande eurocrisis’. “In Frankrijk is een dynamiek op gang gekomen die vergelijkbaar is met destijds in Ierland (enorme staatsschuld in 2010, red.).”

Ons land verkeert ook in onzekerheid. Samsom ziet dit minderheidskabinet als ‘een van de grootste vergissingen in de naoorlogse politieke geschiedenis’. “Er is een karretje vol mooie plannen, maar dat karretje rijdt rechtstreeks op een muur af.” Om ‘uit krimp van de volgende verkiezingen te komen’ zou volgens hem opnieuw geformeerd moeten worden. “Dan heb je met Kerst een nieuw kabinet dat wel vooruit kan.”

Is er ook goed nieuws? Ja. Bouman prijst de ‘bedrijven die goed omgaan met alle onzekerheid’. “Blijkbaar is onze economie veel weerbaarder dan gedacht.”

Onzekerheid bij flexkrachten

Sjanne Marie van den Groenendaal (Tilburg University) en Ellen Peeters (Universiteit van Gent) presenteerden de voorlopige uitkomsten van hun nog te publiceren onderzoek naar hoe HR omgaat met flexkrachten.

Zij stellen vast dat bij traditionele strategische HRM de werknemer met een vast dienstverband nog altijd dominant is. “Voor vaste krachten wordt alles opgetuigd, de hele employee journey. De intenties van HR zijn wel goed, maar in de praktijk is de aandacht voor de mensen in de flexschil veel magerder”, zegt Peeters. Flexkrachten, die toch te maken hebben met inkomensonzekerheid, hebben daardoor ook een negatievere werkbeleving. “Flexkrachten die het gevoel hebben dat ze in de periferie werken ervaren meer stress, zijn meer ontevreden. Dat heeft een negatieve invloed op hun gezondheid en hun gedrag in de organisatie.”

Uitzendkracht Chris hoort er niet echt bij

Van den Groenendaal en Peeters presenteerden tijdens het NBBU-congres een fictieve case op basis van interviews die zij hebben gehouden in het kader van hun onderzoek waarin dit pijnlijk duidelijk werd. Op verschillende momenten blijkt dat er met de behoefte en wensen van uitzendkracht Chris geen rekening is gehouden. Dat begint al op dag één, als er geen tijd is om hem goed in te werken. En een paar maanden later hoort Chris dat een order niet doorgaat en vallen opeens bijna alle uren die maand weg. 

Snel op- en afschalen hoort bij de flexibiliteit die een bedrijf nodig heeft, maar het zou goed zijn als HR beseft dat ook Chris enige vastigheid nodig heeft. Chris heeft ook niet het gevoel dat hij er echt bij hoort. De vaste kern in het bedrijf weet veel meer dan hij, krijgt alle informatie van HR en zit samen in een WhatsApp-groep.

Te veel onzekerheid in uren en het missen van echte verbinding met (mensen binnen) het bedrijf heeft tot gevolg dat het verloop onder flexkrachten groot is. HR begrijpt het niet – de deur staat toch altijd open? – en beseft niet dat daarvoor het basisvertrouwen ontbreekt. Na een jaar houdt ook Chris het voor gezien en overweegt hij serieus te vertrekken.

“Het meest schokkende wat uit de interviews naar voren komt is dat niet de flexibiliteit het grootste pijnpunt is, maar het stigma rondom flexkrachten”, zegt Sjanne Marie van den Groenendaal.

Inclusieve HRM 

Gelukkig zien Van den Groenendaal en Peeters ook een positieve ontwikkeling. “Inclusieve HRM wordt steeds populairder. Daarin worden alle groepen medewerkers – vast en flex – betrokken en gelijkwaardig behandeld.” Dat betekent volgens hen niet dat strategische HRM overboord moet worden gegooid. Zeker niet. “Inclusieve HRM is complementair hieraan. Het houdt in dat werkgevers zich ook bewust zijn van de behoeften en wensen van flexkrachten en bereid zijn naar het individu achter het flexcontract te kijken.” Want elke individuele medewerker telt. En ook de flexkracht is de architect van zijn eigen loopbaan. Ook hij verdient aandacht en ondersteuning vanuit HR daarbij. Zeker in onzekere tijden.

In een interview op de site van de NBBU stellen Van den Groenendaal en Peeters voorafgaand aan het congres dat zij hopen dat de werkgevers na hun presentatie zullen stilstaan bij de manier waarop zij naar flexibel werken kijken. ‘Past die nog bij de arbeidsmarkt van morgen?’

Bij het verlaten van de zaal blijkt dat een van de bezoekers die boodschap in elk geval begrepen heeft. “Ik betrap mij erop dat ik als leidinggevende uitzendkrachten ook anders heb behandeld. Ik heb weleens uitgebreid met een medewerker over het bedrijf gesproken en was teleurgesteld toen ik erachter kwam dat hij een uitzendkracht was. Alsof ik mijn tijd en verhaal beter had kunnen besteden aan vaste krachten.” Voor dergelijke werkgevers en leidinggevenden is inclusieve HRM op de werkvloer in praktijk brengen nog een grote stap.

Geplaatst in In de wereld, Werken 4.0 | Tags , , , | Laat een reactie achter

Kabinet wil detachering derdelanders aanscherpen, boetes 22 procent hoger

Het kabinet wil strengere eisen stellen aan de detachering van derdelanders, werknemers van buiten de EU die via een bedrijf uit een ander EU-land in Nederland werken. Dat schrijft minister Hans Vijlbrief (Sociale Zaken en Werkgelegenheid) in een Kamerbrief van 6 november. Bij de beoordeling van zo’n detachering moet de Nederlandse Arbeidsinspectie (NLA) meewegen of de werknemer vooraf ten minste drie maanden in de zendende lidstaat heeft gewerkt. Ook moet de werk- en verblijfsvergunning in die lidstaat langer geldig zijn dan het werk in Nederland duurt. Het conceptbesluit gaat in internetconsultatie.

Daarnaast gaan de boetes voor overtreding van vijf arbeidswetten met zo’n 22 procent omhoog. Beide wijzigingen moeten op 1 juli 2027 ingaan.

Drie maanden werk en een langer geldige vergunning

Derdelanders mogen op grond van vaste jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie worden gedetacheerd, mits zij in een EU-lidstaat een werk- en verblijfsvergunning hebben. De belangrijkste voorwaarde is dat zij hun hoofdactiviteit in de zendende lidstaat uitvoeren: detachering is een tijdelijke uitzondering op het gewone werk daar. Wat dat precies inhoudt, is volgens de Kamerbrief niet altijd duidelijk. Dat grijze gebied maakt het voor werkgevers, werknemers en toezichthouders lastig om te bepalen wanneer een detachering rechtmatig is. Het kabinet ziet bovendien meer constructies waarbij een derdelander in de ene lidstaat een werk- en verblijfsstatus krijgt en direct daarna in een andere lidstaat wordt gedetacheerd. De brief noemt dat ‘doordetacheren’.

Het kabinet wil het nationale kader daarom op twee punten verduidelijken. Ten eerste telt mee of de derdelander in de periode direct voorafgaand aan de detachering ten minste drie maanden in de zendende lidstaat heeft gewerkt. Die termijn sluit aan bij het akkoord over de Europese coördinatieverordening voor sociale zekerheid (883/2004). Volgens het kabinet is dat lang genoeg om een band met de arbeidsmarkt van dat land op te bouwen. Het voorkomt ook dat bedrijven mensen alleen aannemen om ze door te detacheren. Ten tweede weegt de NLA nadrukkelijk mee of de derdelander na afloop van het werk in Nederland nog mag werken en verblijven in de zendende lidstaat. Zo kan de werknemer terug, want detachering hoort tijdelijk te zijn.

Het kabinet zegt de maximale ruimte te hebben gezocht die het Europese recht biedt, zonder het vrije verkeer van diensten onnodig te beperken. “We gaan een einde maken aan het gesjoemel van werkgevers die Nederlandse regels omzeilen en laag betaalde arbeidskrachten aantrekken van buiten de Europese Unie,” zegt Vijlbrief.

Bijna 30.000 gemelde derdelanders, werkelijk aantal hoger

Het aantal gemelde gedetacheerde derdelanders steeg van 18.200 in 2021 naar 29.700 in 2025, een toename van ruim 60 procent. Van alle 110.300 gemelde gedetacheerde werknemers (exclusief zelfstandigen) is dat ruim een kwart. Het werkelijke aantal ligt hoger. Panteia schatte eerder dat ongeveer 38 procent van de gedetacheerden niet wordt gemeld. Detachering in het wegtransport zit niet in de cijfers, en voor risicoarme sectoren gelden uitzonderingen op de meldplicht.

Een groot deel van de derdelanders komt via Polen, Litouwen, Portugal en Duitsland. Via Polen gaat het vooral om Oekraïners en Wit-Russen en via Litouwen om Oekraïners en Azerbeidzjanen. Via Portugal komen vooral mensen uit India, Brazilië en Pakistan en via Duitsland werknemers uit de Filipijnen en Turkije. Ter vergelijking: Nederland verstrekte in 2025 slechts 2.530 gecombineerde vergunningen voor verblijf en arbeid aan derdelanders. Het kabinet verklaart dat uit het restrictieve Nederlandse toelatingskader, met kennismigratie als uitzondering.

Ook de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) ziet een stijging. De aanvragen voor een verblijfsvergunning, verplicht bij detacheringen langer dan drie maanden, liepen op van 450 in 2020 naar 4.400 in 2025. Tot en met augustus 2026 waren het er al 5.000. Volgens het kabinet komt dat deels door betere naleving, maar nemen ook de opdrachten van meer dan drie maanden toe.

Boetes omhoog voor vijf arbeidswetten

De boetes stijgen met zo’n 22 procent en worden vanaf 1 januari 2028 jaarlijks geïndexeerd. De bedragen zijn de afgelopen jaren niet aangepast, waardoor ze volgens het kabinet niet meer in verhouding staan tot de ernst van de overtreding. De verhoging geldt voor de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag, de Wet arbeid vreemdelingen (Wav), de Wet arbeidsvoorwaarden gedetacheerde werknemers in de Europese Unie (WagwEU), de Arbeidsomstandighedenwet en de Arbeidstijdenwet. Werkgevers die opnieuw de fout ingaan, krijgen een nog hogere boete. De NLA legt de boetes op.

De maximale boete voor het niet naleven van het wettelijk minimumloon is nu 10.000 euro per werknemer en wordt ongeveer 12.200 euro. Wie de NLA niet de juiste loongegevens verstrekt, krijgt nu maximaal 12.000 euro per werknemer en straks ongeveer 14.640 euro. “Wie zijn mensen slecht behandelt, gaat dat straks echt voelen in de portemonnee,” zegt Vijlbrief.

In juli 2025 noemde toenmalig minister Van Hijum bij zijn plan voor hogere boetes ook de Waadi, de wet voor het uitlenen van arbeidskrachten, en sprak hij van een verhoging van ongeveer 18 procent. De Waadi staat niet in het nu gepresenteerde rijtje van vijf wetten.

Onderdeel van bredere aanpak, met Europese vervolgstappen

De maatregelen horen bij een brede inzet op arbeidsmigratie die uit drie pijlers bestaat. De eerste is minder vraag naar laagbetaalde arbeid en beter benutten van het arbeidspotentieel in Nederland. De tweede is sturen op arbeidsmigratie die Nederland voor zijn toekomstige welvaart echt nodig heeft. De derde is het tegengaan van misstanden. Eerder kondigde Vijlbrief al aan dat werkgevers vanaf 1 juli 2028 geen huisvestingskosten meer mogen inhouden op het minimumloon, en dat in 2028 een verbod op uitzendkrachten in de vleessector ingaat. Het vorige kabinet deed in 2025 al een voorzet voor de aanpak van de sluiproute, en toenmalig minister Van Hijum zei toen dat zijn opvolger de klus waarschijnlijk zou moeten afmaken.

Op Europees niveau zet het kabinet in op een duidelijker juridisch kader. De Europese Commissie presenteerde op 15 september het Eerlijke Arbeidsmobiliteit Pakket en kondigde aan de regels voor detachering van derdelanders te willen verduidelijken. Of er draagvlak is voor juridisch bindende voorstellen, is volgens de Kamerbrief nog onduidelijk. De Commissie wil ook het mandaat van de Europese Arbeidsautoriteit (ELA) versterken.

Bij de Kamerbrief zit ook een verkenning van SEO Economisch Onderzoek, ‘Tussen Lasten en Bescherming’. Het onderzoek gaat over de meldplicht voor detachering: buitenlandse bedrijven moeten vooraf melden dat zij werknemers tijdelijk in Nederland laten werken, en Nederlandse opdrachtgevers moeten controleren of die melding er is. Ongeveer een kwart van beide groepen ervaart daar administratieve lasten van.

SEO bekeek twee manieren om die lasten te verlagen. De eerste is een risicogerichte aanpak, waarbij alleen in sectoren met de meeste kans op overtreding van arbeidsvoorwaarden een melding nodig is. Duitsland werkt zo. De tweede is een vrijstelling voor zeer korte opdrachten, zoals reparaties of trainingen. Spanje kent die voor detacheringen korter dan acht dagen.

Beide opties verlichten de lasten, maar de toezichthouder krijgt dan minder informatie vooraf. Kortdurende detacheringen vormden in 2025 ongeveer 25 procent van alle meldingen. Ze komen relatief vaak voor in sectoren met hogere risico’s, zoals de bouw en delen van de industrie. Toezichthouders en vakbonden vrezen bovendien dat werkgevers opdrachten opknippen om onder de meldplicht uit te komen. Volgens SEO moeten risicosectoren daarom duidelijk zijn afgebakend en regelmatig worden herzien. Het toezicht moet kijken naar het feitelijke werk, de vrijstellingstermijn moet scherp zijn en er moet genoeg toezichtcapaciteit zijn. SEO doet zelf geen aanbeveling.

Extra toetsing

Wie derdelanders inleent via een buitenlandse detacheerder, krijgt te maken met twee extra toetspunten van de NLA: de werkhistorie in de zendende lidstaat en de looptijd van de vergunning. Dat is ook voor Nederlandse inleners van belang. In de zaak uit juni 2025 werden Wit-Russische arbeidskrachten na twee dagen in Polen met een busje naar Nederland gebracht, en kregen naast de Poolse ondernemer ook de drie Nederlandse opdrachtgevers een boete. De Wav staat in het lijstje van wetten waarvoor de boetes omhooggaan.

De definitieve tekst van het besluit volgt na de internetconsultatie. De beoogde datum is 1 juli 2027, ook voor de boeteverhoging. Vijlbrief bespreekt zijn plannen op 12 november met Kamerleden in een commissiedebat over arbeidsmigratie.

Geplaatst in In de wereld, Politiek | Laat een reactie achter

Inburgering: wie werkt krijgt tot drie jaar extra tijd

Inburgeraars die minstens 28 uur per week werken of hebben gewerkt, kunnen hun inburgeringstermijn met maximaal drie jaar verlengen. Dat maakt minister Thierry Aartsen (Werk en Participatie) bekend. De nieuwe regels gaan in 2027 gelden.

Waarom werk en inburgering nu botsen

Statushouders die willen werken, moeten op werkdagen ook naar de lessen. Daardoor kiezen veel van hen niet voor een baan, of komen ze uiteindelijk in een bijstandsuitkering terecht. De groep die werkt, groeit wel. Van de statushouders uit 2022 werkte 12 procent negen maanden nadat ze in een gemeente waren komen wonen. Van de groep uit 2024 was dat 27 procent. Voordat ze zich in een gemeente konden vestigen, moesten statushouders bovendien gemiddeld 25 weken wachten.

Wat verandert er?

De verlenging is afhankelijk van de situatie van de inburgeraar en kan oplopen tot maximaal drie jaar extra. Ook wie door een tekort aan kinderopvang niet aan de inburgering toekomt, krijgt langer de tijd: die termijn kan met maximaal een jaar worden verlengd. Dat raakt vooral vrouwelijke statushouders. Het doel is hen goed te laten inburgeren en daarna duurzaam aan het werk te helpen.

Werk als norm in het hele stelsel

Het kabinet wil over vier jaar 75.000 nieuwkomers meer aan het werk hebben dan nu. Minister Aartsen en minister Van den Brink (Asiel en Migratie) lanceerden daarvoor de aanpak Werk en Meedoen Nieuwkomers. Die zet in op meer werk en taal in de asielopvang, op afspraken met werkgevers en op werk als uitgangspunt in het hele stelsel van asiel en inburgering. “Werk moet de norm worden in de inburgering”, zegt Aartsen. “Je collega’s zijn je woordenboek.”

Wat betekent dit voor intermediairs?

Het kabinet spreekt over afspraken met werkgevers, maar maakt nog niet duidelijk welke rol uitzenders en andere intermediairs daarin krijgen. Wel laat een onderzoek van SEOR zien wat gespecialiseerde partijen kunnen bereiken. Voor het project ‘Asielzoekers aan het werk’ begeleidden drie intermediairs binnen ruim een jaar meer dan 200 mensen naar een baan. Dat gebeurde voor gemiddeld 1.750 tot 2.250 euro per plaatsing. De wetsevaluatie van het inburgeringsstelsel start in de tweede helft van 2027.

Geplaatst in In de wereld, Werken 4.0 | Tags | Laat een reactie achter