Maandelijkse archieven: juni 2017

Interview met Eef Verhagen, Directeur Banking & Insurance YER USA

Eef Verhagen woont en werkt sinds 2015 in New York, USA.

Dit interview is onderdeel van een serie, waarin Femke van Soest, eigenaar van FaseVijf, diverse Nederlanders spreekt die in het buitenland werkzaam zijn in de flexbranche.

Wat was je eerste baan?
“Mijn eerste baan als bemiddelaar was intercedente bij Content, na een jaar werd ik in house intercedent bij Shell in Pernis. Mijn allereerste baan na mijn Office Management opleiding bij Schoevers was in 2000 bij Philips in Eindhoven. Ik werd er secretaresse bij de afdeling Beeldbuis, een internationale omgeving waar hoofdzakelijk Engels werd gesproken. Na mijn baan bij Philips heb ik veel tijdelijke banen gehad, waarna ik in 2003 via Content bij YER ben begonnen. Wederom als secretaresse, maar dit vond ik te administratief, daarom heb ik aan Content gezegd, dat ik een commerciële rol ambieerde. Content bood mij de rol van intercedent. Zo ben ik in de arbeidsbemiddeling terecht gekomen.”

Wat is je huidige functie?
“Als Directeur Banking & Insurance YER USA ben ik verantwoordelijk voor de werving en selectie opdrachten bij banken en verzekeraars in Amerika. Ons kantoor zit in New York, vlakbij Grand Central Station. Hier werk ik samen met collega’s die verantwoordelijk zijn voor de Dutch Desk. De Dutch Desk is verantwoordelijk voor werving en selectie-opdrachten voor Nederlandse bedrijven in Amerika. We vormen samen een team van drie personen en vallen onder ons hoofdkantoor in Atlanta.”

Welke verschillen zijn er ten opzichte van de Nederlandse flexmarkt?
“Er zijn een paar opvallende verschillen. Allereerst de snelheid waarmee opdrachten worden ingevuld. In Nederland kan een bedrijf na het spreken van een kandidaat nog één tot twee weken wachten voordat het de kandidaat een aanbieding doet. In Amerika is dit uitgesloten, hier gaat alles tien keer zo snel. Dit komt onder meer omdat hier geen opzegtermijnen zijn.

Verder komt de Nederlandse directheid hier niet of zelden voor. Hier is iedereen positief en beleefd. Zo is ieder gesprek met een kandidaat ook positief en verloopt een gesprek met een prospect altijd prettig.

In het begin dacht ik: ‘Mooi, dat is geregeld’. Of het nu ging om de plaatsing van een kandidaat of om een eerste opdracht van een prospect. Hierdoor werd ik vaak teleurgesteld in mijn verwachtingen.

Tot slot zijn leeftijd en salaris in Amerika bijzondere onderwerpen. Over leeftijd wordt nooit gesproken, maar er wordt ook nooit naar gevraagd. Doe je dit wel, dan word je aangeklaagd. Je moet ernaar gissen met hulp van het CV. Ook spontaan een keer vanuit interesse vragen naar iemands leeftijd, is echt ‘not done’! Sinds 1 mei jl. mag je in New York ook niet meer vragen naar iemands salarisindicatie. Je vraagt naar een salaris range, nooit naar wat iemand nu verdient.”

Kun je kort omschrijven hoe werving & selectie werkt in jouw land?
“Het proces van werven en selecteren gaat sneller. Zowel kandidaten als bedrijven wisselen makkelijk, sneller en vaker van werkplek vergeleken met Nederland. Niemand heeft een vast contract. Bij werving en selectie werkt het wat betreft de fee net iets anders. In Nederland werken we met een startup fee, in Amerika kennen we dit niet. Dit betekent dat wij extra ons best moeten doen om het te verkopen. Het lukt wel, maar het kost meer moeite.”

Wie zijn jouw concurrenten, hoe ziet het speelveld eruit?
“Zowel de markt als het land is groter vergeleken met Nederland. In Amerika kennen we internationale spelers zoals Oliver James Associates en Michael Page. Er zijn weinig ‘één-pitters’ actief. De laatste tijd zien we veel RPO-constructies. Bedrijven die via een centrale ‘inhuur’-afdeling hun vacatures uitzetten.”

Wat vind je het leukst aan het werken in het buitenland?
“Wonen en werken in New York is echt één groot feest! Hier heb ik altijd van gedroomd. New York bruist van energie, 24 uur per dag! New Yorkers denken ook groots, denken in kansen. Het is echt fantastisch, ik ben altijd een stadsmens geweest. Je kunt mijn leven niet vergelijken met de serie ‘Suits’ op Netflix hoor, dat geldt alleen voor de advocatenkantoren. Mijn werkdagen starten om 8.30 uur en eindigen rond 18.00 uur. Wij wonen in Brooklyn, hebben geen auto dus ik ga iedere dag op mijn sneakers naar kantoor en daar doe ik mijn nette schoenen (hoge hakken) aan. Voordat ik op kantoor naar binnen ga, haal ik bij Starbucks een kop koffie. Het wonen en werken in New York heeft echt flair. Wij zijn overigens voor de baan van mijn echtgenoot naar New York verhuisd. In Nederland, Rotterdam, had ik mijn eigen werving en selectiebureau. In 2015 ben ik verhuisd naar New York en ik ben vanuit Amerika de opdrachten voor mijn klanten in Nederland gaan voorzien. Dit vond ik op termijn te eenzaam. In mijn ‘uppie’ werken vanuit huis in Brooklyn was niet wat ik wilde. Daarom heb ik contact gezocht met mijn oude werkgever YER en zo ben ik voor YER in New York gaan werken.”

In welke landen ben je werkzaam geweest?
“Ik heb voor 2015 niet in het buitenland gewerkt of gewoond. Sinds 2015 woon ik in New York en ik hoop dat we hier nog een paar jaar mogen blijven wonen en werken.”

Wat is je meest bijzondere ervaring in het land waar je nu werkt?
“Een epische sneeuwstorm in de winter vorig jaar was heel leuk om mee te maken. Alle straten van New York waren toen autovrij. Mensen gingen op ski’s of langlauflatten door de straten, een paar jongens zag je op hun snowboard achter auto’s aangaan. De stad was een grote speeltuin. Helemaal te gek was dat.

Qua werk moest ik in het begin wennen aan de meetings. Niet zozeer aan de inhoud van de meetings, maar aan het feit dat iedereen de meeting in komt met zijn/haar eigen koffie. In het begin dacht ik: ‘nou dat is ook asociaal zeg’, maar het is hier heel gebruikelijk dat je je eigen enorme Starbucks to go cup meeneemt. Het is niet gangbaar om je bezoekers koffie aan te bieden. Na drie dorstige meetings neem ik tegenwoordig ook mijn eigen koffie mee. Ook bijzonder is het eten en drinken buiten de deur. Hier ga je na je werk vaak iets drinken en dan blijf je ook iets eten. Uit eten gaan is in Amerika functioneler, in Nederland is het veel meer een bijzonder moment. In Nederland kleed je je mooi aan, terwijl wij hier na de sportschool in onze sportkleding een hapje gaan eten.”

Wat mis je het meest van Nederland?
“Behalve familie en vrienden eigenlijk niets. De grote afstand ervaar ik als bijvoorbeeld een vriendin een kindje heeft gekregen en ik er niet even naar toe kan. Gemiddeld kom ik ieder kwartaal in Nederland, een combinatie van zakelijk en privé. De spontaniteit van even langs gaan is dus het grootste gemis. Wat ik altijd eet zodra ik in Nederland ben, is een frietje speciaal, zalig!”

Welke boodschap wil je meegeven aan de mensen die in deze branche werkzaam zijn en ook graag hun carrière in het buitenland willen vervolgen?
“Dat je je ambitie kenbaar moet maken bij de juiste mensen. Geef aan dat als er zich een kans voordoet, ze jou ook benaderen. De meeste mensen zeggen dat ze het heel gaaf zouden vinden om naar het buitenland te gaan. Er zijn toch maar heel weinig mensen die het echt doen.

Het was mijn droom om in New York te wonen en te werken en ik was bereid hiervoor iets op te geven. In mijn geval heb ik mijn eigen bedrijf op moeten geven. Mijn eigen bedrijf kon ik beperkt voortzetten vanuit New York, maar uiteindelijk moest ik hier mee stoppen. Ik ben voor de baan van mijn man naar New York verhuisd, maar het was onze droom. Een paar jaar geleden waren we hier voor een vakantie en hebben we voor het kantoor van zijn werkgever (een Amerikaanse verzekeraar in het financiële district) een foto gemaakt en tegen elkaar gezegd dat we hier ooit naar toe zouden gaan. Dat is uitgekomen. Als je in het buitenland wilt gaan wonen en werken moet je ook makkelijk contact willen en kunnen maken. In het begin ken je niemand en moet je je sociale leven opnieuw opbouwen.”

Hoe zie je het uitzendbureau van de toekomst?
“Ik zie weinig veranderingen. De technologische ontwikkelingen hebben tot op heden weinig impact op de werving en selectiebranche. Natuurlijk zijn er matchmachines, maar zolang je specialist blijft zal de basis hetzelfde blijven.”

Interview: Femke van Soest, FaseVijf