loading
views
0 reacties
Rob Berbers

Cash is King

Directeur van FaseVijf, Bemiddelaars voor Bemiddelaars te Bussum. Gespecialiseerd in het bemiddelen van mensen binnen de commerciële arbeidsbemiddeling voor vaste en interim posities. Kent die branche op zijn duimpje omdat hij sinds 1990 daarin op directieniveau (vast en interim) werkzaam is. Lid van diverse raden van advies en de laterale denktank ‘Not Just Von Braun’. Getrouwd met Milou en vader van drie kinderen. X

Deel 4 uit het feuilleton Krisis, Kansen en Kilo’s
De komende maanden neemt Rob Berbers ons mee in de rollercoaster waarin hij de afgelopen jaren zakelijk en privé heeft gezeten. Hij schrijft een feuilleton in delen, genaamd Krisis, Kansen en Kilo’s. Hierin neemt hij ons vanaf medio 2008 mee, toen de crisis zijn bedrijf hard trof. Hoe hij overleefde, wat hij daarvoor deed, welke kansen er op zijn pad kwamen en welke nieuwe businessconcepten, zoals Succession Pool Management, hij in de markt heeft gezet om zijn bedrijf financieel gezond te krijgen en te houden. Het verhaal is gelardeerd met verhalen over afvallen en zijn plan en trainingswerkzaamheden ter voorbereiding op zijn eerste kwart triathlon.

> Lees ook deel 1 Lehman all time high…
> Lees ook deel 2 Weegmoment…
> Lees ook deel 3 Snijden als de man van Zwan


Runners drugs, cadans, concepten, cash
Naar buiten, de hei op, weer of geen weer, rennen langs mijn ijkpunt ‘De Paal’, verder en verder. Hoeveel reeën zie ik vandaag? Regent het, schijnt de zon? Vallen de blaadjes al van de bomen? In cadans, stap voor stap, runnersdrug, runnersroes, oh… ben ik al hier? Tijdens deze talloze rondjes op de hei ben je met de cadans van je voeten, je ademhaling en hartslag in staat om zaken op een rijtje te zetten. Verschillende keren na zo’n rondje op de hei had ik mijn to-do-lijstje klaar, had ik zaken bedacht die ik direct op kon gaan pakken. Conceptjes waren het, alles stelde ik in het werk om maar op de een of andere manier centen te verdienen met aan onze core-business gerelateerde producten.

We gingen ons netwerk inzetten om maar cashflow te genereren. Voor ‘dreigend overtollig te raken’ directieleden van een grote bank zijn we bijvoorbeeld sollicitatie-oefen-sessies gaan uitvoeren: Is je CV helder en volledig en wat zeg je in een gesprek? Wat zijn de do’s and don’ts bij solliciteren? Wat staat er op je Linkedin- en Facebookprofiel, oeps die foto met dat wijnglas in de kroeg, zou je dat wel doen? Hoe redeneert een headhunter op wat hij ziet en hoort? Ook gingen we individuele begeleiding bieden aan mensen die al dan niet met een vaststellingsovereenkomst op zoek waren naar nieuwe uitdagingen. Het was verbazingwekkend dat het in functie gelouterde ‘dikke’ directeuren waren, maar ze echt geen idee hadden hoe ze dat aan moeten vliegen. Voor diverse organisaties zijn we brainstormsessies gaan organiseren voor een nieuwe marktbewerking of voor nieuwe product-markt-combinaties. Daar is een leadgenerators aanpak uitgekomen die we geïmplementeerd hebben. We hebben een concurrentieanalyse gedaan voor een bedrijf. We hebben de procesgang beschreven van het omkatten van een klassieke uitzendorganisatie naar een franchiseorganisatie. We hebben nieuwe modellen, afrekenmethodieken geïntroduceerd op het gebied van Werving & Selectie, zoals ‘first see than pay’, de gelukspremie en het zeer succesvolle successionplanning. Met dat laatste initiatief zijn we nog steeds heel actief en het is actueler dan ooit. Hierbij brengen wij organisaties in contact met een voor hen interessante arbeidsmarkt doelgroep, om hiermee op termijn eventueel een arbeidsrelatie aan te gaan.

Cash is King
Factureren maar, doe het maar, probeer het maar uit, maar houdt wel focus. We zijn bij onze corebusiness gebleven, we hebben contact gehouden met onze inmiddels veelal inactieve klanten. ‘Beste Ingrid, we gaan een kop koffie drinken. Ik weet dat je op dit moment geen vacatures hebt waar ik je mee behulpzaam kan zijn, maar laten we juist deze tijd besteden om de goede relatie die we al hebben te bestendigen en uit te bouwen.’ We hebben voortdurend opdrachten gehad binnen de markt van de commerciële arbeidsbemiddeling, maar mensen wilden op een bepaald moment niet meer bewegen. Zelfs als je belde met de mededeling dat je een leuke job in portefeuille had, was het antwoord ‘nu even niet.’

Mensen waren zelfs angstig dat hun collega’s er lucht van zou krijgen. De angstcultuur regeerde. ‘Rob, allemaal leuk en aardig, maar ik ga je onderbreken. Ik ga nu ophangen, zou je me ook niet meer willen bellen of inspreken op mijn voicemail, doeg.’ Mensen wilden en durfden niet te bewegen, redeneerden op een ander niveau van de piramide van Maslow. Een dak boven je hoofd, eten en drinken, daar ging het om. Waar waren die dogma’s van de jaren daarvoor? Passie, uitdaging in de job, zelfontwikkeling, zelfontplooiing? Nee, brood op de plank en de hypotheek kunnen blijven betalen, dat was nu het devies.

De enige kandidaten die je te pakken kreeg, die met je wilden praten, waren diegenen die bedankt waren bij hun vorige werkgevers, LIFO, van goed naar beter, keiharde besparingsoperaties. Maar waarom zij in de markt waren, was op dat moment totaal niet relevant voor ons, wat maakte het uit, zij waren goed en tenminste beschikbaar.

De totale arbeidsmarktdraaimolen kwam tot stilstand, sterker nog, de kermisexploitant lag met een zware griep in bed, en het zag er nog niet naar uit dat hij voorlopig weer in zijn kiosk zou gaan zitten.

Om gek van te worden in die tijd: een opdrachtgever met een leuke opdracht, wij met bloed, zweet en tranen zoeken naar geschikte kandidaten, presenteren een in onze ogen zeer puike shortlist met kandidaten om trots op te zijn. Kandidaten die veelal zwaar overgekwalificeerd voor de functie waren, ze solliciteerden toch. Ik heb er destijds nog een column aan gewijd aan dit fenomeen: Kaka onder contract bij FC Veendam. Een overgekwalificeerde spits die zijn ding komt doen, er in een seizoen 47 in schopt met twee vingers in zijn neus, wie is daar blij mee? Dus overgekwalificeerde, ver overgekwalificeerde kandidaten, die je vervolgens toch moest afwijzen. Toch een mooie shortlist, klant? Tja, ziet er goed uit, maar heb je geen kandidaten die wat gemotiveerder zijn, iemand die vanuit een baan solliciteert?

Ondertussen had ik een racefiets gekocht. Immers, na de sleutelhanger, het afspekken en rennen, moest er voor de andere onderdelen van de triathlon getraind worden. Mooi hoor zo’n fiets! Daar kun je onbeperkt in doorslaan: velgen, wielen, bidonhouders, stuurpennen. Kortom Toys for Boys. Mijn trainingsmaatje Peter noemt me dan ook altijd een ‘spullenman’. Dat kan dan allemaal nog wel, dat valt dan nog wel mee, de shock komt pas als je jezelf voor de eerste keer in zo’n wielrennerspak hijst. Ondertussen snap ik dat wel waarom mannen in groepjes gaan racen. En waarom ze een helm op doen en, weer of geen weer, een zonnebril dragen. Want laten we eerlijk zijn, net zoals een mens er niet op gebouwd is in de zomer op een matje op de grond te gaan liggen op een vochtige ondergrond, genaamd kamperen, zo is een mannenlichaam van boven de 38 er niet op gebouwd zichzelf te hullen in een wielrennerspak. Ik kon wat hebben in die tijd, endorfine genoeg in mijn lijf, maar ik vond het nog steeds een sneu moment als ik dat pak weer aan moest hijsen.

Mijn vrouw Milou was er ondertussen wel aan gewend dat ik in mijn renbroek, model Peter Pan, de deur uit ging. Voor mijn dochter Fleur was de wielrenoutfit toch wel een echte show-off. ‘Dûh, papa…’ Later was ook de ergste dreiging voor haar (die ik ook regelmatig heb gebruikt) dat ik haar van de hockeytraining af zou komen halen in mijn wielrennerspak. Nog erger, op zaterdag zou ik een wedstrijd bijwonen in die outfit….

Rob Berbers, FaseVijf

Reageren:

*

Gerelateerd nieuws

  • Geen gerelateerde berichten gevonden.

Meer uit deze rubriek