loading
views
1 reacties
Rob Berbers

Snijden als de man van Zwan

Directeur van FaseVijf, Bemiddelaars voor Bemiddelaars te Bussum. Gespecialiseerd in het bemiddelen van mensen binnen de commerciële arbeidsbemiddeling voor vaste en interim posities. Kent die branche op zijn duimpje omdat hij sinds 1990 daarin op directieniveau (vast en interim) werkzaam is. Lid van diverse raden van advies en de laterale denktank ‘Not Just Von Braun’. Getrouwd met Milou en vader van drie kinderen. X

Deel 3 uit het feuilleton Krisis, Kansen en Kilo’s
De komende maanden neemt Rob Berbers ons mee in de rollercoaster waarin hij de afgelopen jaren zakelijk en privé heeft gezeten. Hij schrijft een feuilleton in delen, genaamd Krisis, Kansen en Kilo’s. Hierin neemt hij ons vanaf medio 2008 mee, toen de crisis zijn bedrijf hard trof. Hoe hij overleefde, wat hij daarvoor deed, welke kansen er op zijn pad kwamen en welke nieuwe businessconcepten, zoals Succession Pool Management, hij in de markt heeft gezet om zijn bedrijf financieel gezond te krijgen en te houden. Het verhaal is gelardeerd met verhalen over afvallen en zijn plan en trainingswerkzaamheden ter voorbereiding op zijn eerste kwart triathlon.

> Lees ook deel 1 Lehman all time high…
> Lees ook deel 2 Weegmoment…


Ik duwde weer een nieuwe Volvo XC90 van het klif
Waar zit dat in? Is een optimist een slecht geïnformeerde pessimist? Dat je dan denkt dat het wel over gaat, dat het vast maar even duurt. We moesten uiteindelijk de knoop doorhakken. We hadden een kantoor vol met mensen. Mensen met een hypotheek, met kinderen, mensen die een salaris verwachten. De omzet bleef tegenvallen, het werd er allemaal niet beter op. Het waren tijden dat je net de boodschappen voor kantoor zoals de koffie en de lunch kon bekostigen uit de omzet.
Als mensen vroegen hoe het ging in die tijd zei ik: ‘Och, net een gloednieuwe Volvo XC90 met alle opties van het klif af geduwd, twee keer de zee heel mooi zien schuimen. Maar troost je, iedere dag komt de volgende XC90 ook stapje voor stapje dichter bij het klif, dus we maken flinke progressie…’

Na een paar maanden zijn we gaan snijden in ons personeelsbestand en hebben twee mensen moeten ontslaan. Ik heb in het verleden als interimmer wel een aantal reorganisaties met veel ontslagen doorgevoerd. Als de man van Zwan in een witte jas kwam ik bij bedrijven binnen en ging ik snijden in de kosten. Vaak resulteerde dit in het inzetten van de meest ingrijpende en besparende kuur voor de patiënt, namelijk mensen ontslaan. Het waren helaas noodzakelijke ingrepen en los van het menselijk leed dat dit met zich meebrengt, heb ik dit altijd met droge ogen kunnen doen. Ik sta er overigens nog steeds achter dat dit soort ingrepen er ook voor zorgen dat er werkgelegenheid gewaarborgd wordt. Dat als je niet ingegrepen zou hebben deze bedrijven gillend failliet gegaan zouden zijn.

In dit geval lag dat anders. Dat heeft met twee facetten te maken: de teloorgang van je eigen bedrijf en het verraad naar mensen toe die je zelf aangenomen hebt. Geld is geld, dat zal ik altijd blijven verdienen, daar ben ik niet zo bang voor. Al moet ik in de nachtdienst melkkratten gaan stapelen of appels gaan plukken in de Betuwe.

Mensen in dienst hebben in Nederland vergt een hoge investering. Mensen ontslaan in Nederland kost nog veel meer geld. Zeker als het UWV erg druk is zoals in die periode en je probeert op economische gronden van mensen af te komen. Door de drukte duurt het in behandeling nemen van een aanvraag alleen al enkele weken. De daadwerkelijke afhandeling duurt vervolgens nog langer en voordat je het weet ben je maanden lang onderweg. Mensen kunnen vervolgens dan ook nog bezwaar aantekenen, in dat geval ben je weer maanden verder. Maanden waarbij wij salaris door moesten betalen terwijl er weinig tot geen omzet uit vingers van de mensen kwam. Logisch ook, er was namelijk geen werk en de motivatie was ook niet meer erg hoog aangezien het slecht nieuwsgesprek al plaatsgevonden had.

Nog even over dat geld… geld was absoluut niet het belangrijkste facet. Het deed meer pijn dat je je eigen bedrijf, alles wat je jarenlang zorgvuldig hebt opgebouwd, teloor ziet gaan. Mensen in onze business zijn levende Dbases, zij weten veel meer dan er in het systeem staat over klanten, kandidaten etcetera. Als je deze mensen de deur moet wijzen brokkelt je bedrijf af, hetgeen je met veel passie en inzet samen hebt opgebouwd.

Op de tweede plaats waren het mensen waar je zeer intensief mee gewerkt hebt, waar je lief en leed mee gedeeld hebt, zowel zakelijk als gezond privé. Je hebt samen de successen gevierd. Met deze mensen heb je een emotionele band opgebouwd en zij hebben ja tegen jou gezegd. Op basis van je blauwe ogen zijn ze bij je begonnen, ze hebben je hun vertrouwen gegeven.
Die combinatie van teloorgang en van het vertrouwen van je mensen doet pijn, dat zijn ook de slapeloze nachten die je dan op dat soort momenten hebt. Of zoals de eigenaar van een middelgrote uitzendorganisatie destijds tegen me zei: ‘Ik heb vannacht weer de hele nacht in mijn kussen liggen bijten en geprobeerd het op te vreten’.

Wat ga je doen, schat?
Het was 5.13 uur. Nadat ik drie uur in mijn bed had liggen woelen en opstond, stelde mijn vrouw Milou me die vraag. Niet één keer gedurende die periode, maar tientallen keren. Op een bepaald moment merkte ze niet meer dat ik rond die tijd uit bed ging, ze was eraan gewend geraakt. 5.13 uur, renkleren aan, slaapkamer uit, renschoenen aan, winterhandschoenen aan en mutsje op. Dat mutsje staat me overigens heel erg goed al zeg ik het zelf, het kleedt heel goed af.

Rob Berbers

Reacties op dit artikel

  • Auteur: K. Goes Datum:

    Well said Rob. En zo raak je in ieder geval goed getraind voor de volgende triathlon.

Reageren:

*

Gerelateerd nieuws

  • Geen gerelateerde berichten gevonden.

Meer uit deze rubriek