loading
views
0 reacties
Rob Berbers

Weegmoment

Directeur van FaseVijf, Bemiddelaars voor Bemiddelaars te Bussum. Gespecialiseerd in het bemiddelen van mensen binnen de commerciële arbeidsbemiddeling voor vaste en interim posities. Kent die branche op zijn duimpje omdat hij sinds 1990 daarin op directieniveau (vast en interim) werkzaam is. Lid van diverse raden van advies en de laterale denktank ‘Not Just Von Braun’. Getrouwd met Milou en vader van drie kinderen. X

Deel 2 uit het feuilleton Krisis, Kansen en Kilo’s
De komende maanden neemt Rob Berbers ons mee in de rollercoaster waarin hij de afgelopen jaren zakelijk en privé heeft gezeten. Hij schrijft een feuilleton in delen, genaamd Krisis, Kansen en Kilo’s. Hierin neemt hij ons vanaf medio 2008 mee, toen de crisis zijn bedrijf hard trof. Hoe hij overleefde, wat hij daarvoor deed, welke kansen er op zijn pad kwamen en welke nieuwe businessconcepten, zoals Succession Pool Management, hij in de markt heeft gezet om zijn bedrijf financieel gezond te krijgen en te houden. Het verhaal is gelardeerd met verhalen over afvallen en zijn plan en trainingswerkzaamheden ter voorbereiding op zijn eerste kwart triathlon.

> Lees ook deel 1 Lehman all time high…


Weegmoment – zakelijk en persoonlijk wat te veel kilo’s

Pul bier op de buik
In de zomer van 2008 zat ik met mijn vrouw, kinderen en een bevriend gezin op het strand in Bergen aan Zee. Het was prachtig weer, we hadden de hele middag aan het strand gelegen en tegen borreltijd zochten we een strandtent op. Daar genoten we van borden saté, frites, mayonaise en misschien nog wel wat sla ook. Je kent het wel; zo’n PLO tafel, alsof er een bom ontploft is. De kinderen en dames waren nog even het strand op. Mijn vriend Jan en ik bleven lekker aan tafel zitten, beiden voldaan en met een grote pul bier in de hand, zo’n literapparaat. Waren in gesprek met elkaar en toen Jan nog een frietje pakte en zijn pul op zijn buik zette. Tot mijn verbazing bleef dat ding ook nog staan! “Jan, we moeten er echt wat aan gaan doen”, zei ik. Jan was in zijn jonge jaren geen onbegenadigd turner, hij moest het hebben van zijn sterke lichaam, zijn doorzettingsvermogen en een lichaam dat van geen ophouden wist. Ik, ooit een afgetrainde waterpoloër die nog meegetraind heeft met het Nederlands militair waterpoloteam, was net als Jan verworden tot een bijzettafeltje voor een bierpul. Onze lichamen zagen er uit alsof we een aantal surfpakken over elkaar aan hadden getrokken. Mijn oudste zoon zei in die tijd: “Pap heeft een sixpack, dat zit alleen heel goed verstopt”.

De Bloemetjesjurken
“Jan, we moeten er echt wat aan gaan doen”, meer was niet nodig om tot hem door te dringen. Jan keek mij aan en zei: “Dat is goed Rob, jij gaat met mij mee naar de bloemetjesjurken om af te spekken”. Jan was al een paar keer bij de WeightWatchers geweest om wat kilo’s kwijt te raken en noemde dat ‘de bloemetjesjurken’. Ik zei: “Okay, maar dan ga jij met mij mee een triathlon doen”, een wens van mij die ik al lang koesterde maar waarvoor ik nooit tijd (vrij) had (gemaakt).

Boter bij den visch… De volgende dag belde Jan mij vroeg in de ochtend en vertelde mij dat hij ons opgegeven had voor aanstaande donderdag bij de WeightWatchers. Ik ben die dag naar de sportwinkel gegaan en heb renschoenen en alle andere attributen gekocht die ik nodig had: een renshirt, een strakke Peter Pan broek, een hartslagmeter etcetera. Vanaf dat moment zijn Jan en ik weer begonnen met sporten, soms samen maar ook vaak individueel. Eerst 1 minuut rennen, 1 minuut rust, weer 1 minuut rennen etcetera. De looptijden die ik maakte van mijn huis naar een bepaald punt dat inmiddels een begrip is in mijn familie, genaamd ’De Paal’, werden trots door mij genoteerd op een krijtbord in de keuken. De eerste keer in één keer, zonder te stoppen, een afstand van 1,5 km gerend tot aan De Paal, wat een prestatie! Daarna naar de paal en terug in één keer en zo iedere keer weer een stukje verder. Ik kreeg er langzamerhand plezier in. Ik verlegde mijn actieradius, stak vanaf De Paal de Fransekampweg over richting de natuurbrug. Next step: tot aan het einde van de natuurbrug. Eén uur aan één stuk rennen, voor de eerste keer een afstand van 10 km achter elkaar en dat op de dag voordat ik 46 jaar werd.

Ondertussen gingen Jan en ik trouw naar bijeenkomsten van de Bloemetjesjurken in de, hoe toepasselijk, Verlosserskerk in Bussum. De dame van de WeightWatchers die de bijeenkomst leidde werd door ons de Juf genoemd. Om boete te doen voor het verwaarlozen van ons lichaam de afgelopen 10 plus jaar, gingen we niet alleen naar het weegmoment waar ieder bijeenkomst mee begint en dan weer weg, nee wij volgden de hele les van een uur daarna. We waren bijna altijd de enige mannen, gingen tot overmaat van ramp altijd vooraan zitten en waren bijzonder actief in de gesprekken en interactie met de andere, veelal vrouwelijke deelnemers.

Doe eens gek, neem een glaasje Spa met een schijfje citroen
We gingen voor ons doel, hielden keurig bij hoeveel punten we aten en wat we minder aten dan wat toegestaan was. We hadden ons nog zo voorgenomen dat dat weegmoment iedere donderdag ons niet zo veel zou uitmaken, daar maakten we ons echt niet druk om. We zouden vlak vóór het weegmoment gewoon niets meer eten of drinken. We hadden de druk overigens voor elkaar flink opgevoerd. Diegene die het minst was afgevallen moest trakteren op een kopje koffie van € 0,50 in de soos van de Verlosserskerk. We gingen voor dat weegmoment: onze kleding was in de winter nog hetzelfde als die in de zomer. Jassen en truien deden we uit, alleen maar om die kilo’s eraf genoteerd te krijgen op onze weegkaart.

Als volwassen kerel was ik oprecht blij, trots op mezelf, een feestje waardig. Doe eens gek, neem een glaasje Spa met een schijfje citroen met het verkrijgen van de sleutelhanger. De sleutelhanger, een symbool om aan je sleutelbos te hangen, om heel de wereld te laten zien: ik ben meer dan 10% van mijn lichaamsgewicht kwijt! Och, wat is 10% kwijt…

Na Lehman gaat het door
De weken na 15 september greep de bankencrisis in Nederland in alle heftigheid om zich heen, er waren nog bedrijven die er weinig van merkten. Bij ons ging de eerste volle maand de omzet met 75% naar beneden, de maand daarna ging van de 25% die over was nog een keer 50% af. Op dat niveau zijn we een hele tijd gebleven. Ons kostenniveau ging helaas minder langzaam naar beneden, met een kleine 10 man op de payroll, een pand met een flinke huur en andere vaste kostenposten die gewoon doorlopen… vele kleintjes maken een fiks bedrag. Wat doe je dan? Bepaalde kosten kun je snel terugbrengen: de abonnementen op tijdschriften, de verse boeketten bloemen, de altijd gevulde fruitmand, de frisdrank in de koelkast, een iets mindere lunch. Daar kun je snel op ingrijpen. In eerste instantie hadden we ook nog wel het gevoel dat dit van tijdelijke aard zou zijn. We hadden reserves in ons bedrijf en er waren nog wat andere potjes. We moesten gewoon even door de zure appel heen, maar per 1 januari zou het wel weer beter worden. Toch? O, nee, na Koninginnedag dan? Dan gaat de zon weer schijnen en dan…

Rob Berbers

Reageren:

*

Gerelateerd nieuws

  • Geen gerelateerde berichten gevonden.

Meer uit deze rubriek