loading
views
0 reacties
Rob Berbers

De klant met de portemonnee van uienleer

Directeur van FaseVijf, Bemiddelaars voor Bemiddelaars te Bussum. Gespecialiseerd in het bemiddelen van mensen binnen de commerciële arbeidsbemiddeling voor vaste en interim posities. Kent die branche op zijn duimpje omdat hij sinds 1990 daarin op directieniveau (vast en interim) werkzaam is. Lid van diverse raden van advies en de laterale denktank ‘Not Just Von Braun’. Getrouwd met Milou en vader van drie kinderen. X

23 november 2011

Column Rob Berbers, FaseVijf


In deze serie columns beschrijft Rob Berbers ervaringen met klanten in bemiddelingstrajecten. Typerend en herkenbaar.


De klant met de portemonnee van uienleer
Kent u die uitdrukking, “uienleer”? Ik hoorde deze voor het eerst in een restaurant. Twee mannen moeten afrekenen, en één zegt: “betaal jij effe…”. Waarop de ander vraagt of zijn portemonnee van uienleer is. Een typisch Amsterdamse uitdrukking waarmee je zegt dat je gaat huilen iedere keer dat moet betalen. Net als bij het snijden van uien.
Rob Berbers, FaseVijf

Wie houdt er eigenlijk wel van betalen? Mensen kijken je raar aan, wanneer je zegt dat je dat eigenlijk wel leuk vindt. Een vriend van mij betaalde eens een boete bij Parkeerbeheer. Na een avond vol gezelligheid bleek hij een wielklem te hebben. Na het contant afrekenen van de boete, wilde mijn vriend ook nog een fooi geven. De man achter het gepantserde en ondergespuugde glas zette grote ogen op. “En een folder? Of uw kaartje?” draafde mijn vriend door, “ik wil uw service aan al mijn vrienden aanbevelen!” Hij werd er angstig van, de noeste parkeerbeheerder, op agressie was hij getraind, maar aardige mensen die fooien geven, vallen buiten het denkkader….
Terug naar de normale mensen die het niet leuk vinden om ergens iets voor te betalen, iets wat toch ons allemaal in de genen zit. Maar we gaan verplichtingen aan en weten wanneer ons iets geleverd wordt we daar onze afspraak voor na moeten komen. Betalen dus. Afgesproken is afgesproken.
Onder invloed van de crisis nummer zoveel waar we in terecht zijn gekomen, zie ik in onze dagelijkse praktijk veel mensen met een uienleren portemonnee de revue passeren.
Hieronder twee gevallen.

1 ) Een werkmaatschappij bij een klant van ons heeft een groot aantal mensen aangenomen via ons, in een goede samenwerking en, ik moet zeggen, met een enorm synergetisch effect. Over en weer spraken we Hulde uit. Ik word er nog helemaal emotioneel van als ik het op schrijf, zo goed als dat ging. Enfin, de afspraken met deze klant, waren keurig vastgelegd in een samenwerkingsovereenkomst, waarin stond wanneer we welk bedrag mochten factureren. Gedurende het proces werd er inderdaad gefactureerd, dat was immers de afspraak. Bij de laatste factuur ging het opeens mis. De afsluitende hoogste factuur werd maar niet betaald. Navraag leverde op dat de factuur niet betaalbaar was gesteld, maar wij gingen uit van een misverstand. Dus hebben we snel contact opgenomen met de directeur, die luchtig meldde dat hij het allemaal toch wel erg duur vond, zo’n plaatsing. Een korting achteraf zou door hem toch wel erg gewaardeerd worden, en tot die tijd betaalde hij niets… Bekijk het eens zo: je gaat naar de Volkswagendealer, koopt een Passat, gaat er een paar weken in rijden, komt terug bij de dealer op een regenachtige zaterdagmorgen en je zegt: “fijne auto, hij rijdt heerlijk, voldoet aan al mijn verwachtingen, maar ik wil toch € 5000 Euro minder betalen want ik vind hem te duur.” Hoe reageert de dealer? Typisch een geval van portemonnee van uienleer.

2 ) Een andere klant van ons start een procedure met ons op voor een functie. Hierop stellen wij na een gedegen briefing en een aantal weken search een prachtige shortlist op van 4 kandidaten. De desbetreffende directeur van het bedrijf is na het zien van deze shortlist razend enthousiast en wil ze allemaal spreken. Hij is erg onder de indruk is van de kwaliteit van de lijst, en van onze professionaliteit en snelheid. Onze dag kan dus niet meer stuk. Daarnaast vertelt hij dat hij in het verleden voor dezelfde procedure een ander bureau had ingeschakeld, die weliswaar kandidaten voorgesteld hadden, maar dat die allemaal “bagger” waren en hij daarom niemand had uitgenodigd en bij ons terecht was gekomen. Onze kandidaten waren “right on the spot”, conform de briefing zoals afgesproken. Alle lof dus voor de mensen op ons kantoor dus. We hebben ook met deze directeur van tevoren duidelijke afspraken gemaakt over hoe wij samen succesvol kunnen zijn, en hebben dat vastgelegd in een samenwerkingsovereenkomst.
Als de kandidaten uitgenodigd worden voor een eerste gesprek, wat hier het geval was, dan factureren wij een deel van de uiteindelijke searchfee. Het versturen van deze eerste factuur en de gesprekken vielen zo ongeveer gelijk, maar nadat de factuur ontvangen was kregen we een lichtelijk ontstemde directeur aan de lijn, die vertelde dat hij niet van plan was de factuur te gaan betalen.. “Hoezo niet”, vroegen we verbaasd, “we hebben toch afspraken gemaakt hoe we samenwerken? En daar hebben we na overleg toch beiden onze handtekening onder gezet?” Maar nu bleken de kandidaten opeens helemaal niet goed meer te zijn, en de procedure werd ook stopgezet want hij had eigenlijk toch niemand meer nodig.

Waarom, waarom, vraag ik me af, waarom ging deze klant niet open het gesprek aan? In deze tijden kan het voorkomen dat wanneer je opeens geen geld meer mag of kan uitgeven je nog wel lopende procedures hebt. En verplichtingen. Maar daar kunnen we over praten, nu ontstaat er een slecht werkzame situatie waar niemand op zit te wachten. Met de sterke geur van uienleer.

Gelukkig is alles goed gekomen. De lucht werd geklaard, de klant mocht verder met de procedure en uiteindelijk is er een goede kandidaat aan de slag gegaan. Altijd weer een feestmomentje, want we maken niet alleen twee partijen blij, ook onszelf. Want het versturen van de factuur is niet minder een feestmoment.

Nou maar hopen dat de geur van uienleer niet de hoek om komt…

Rob Berbers
FaseVijf

Reageren?
r.berbers@fasevijf.nl

Andere columns
Lees ook over de ‘Zwarte Madam’, de ‘Kneiter’, de ‘Koopjesjager’, de ‘Kandidaat die niet geboren is’, de ‘Angstige latent-werkzoekende kandidaat’ en de ‘Gouden Kooi-kandidaat’.

Meer columns »
logo FaseVijf


Gerelateerd nieuws


Meer uit deze rubriek