loading
views
0 reacties
Rob Berbers

Column Rob Berbers: klantentype ‘Belofte maakt schuld’

Directeur van FaseVijf, Bemiddelaars voor Bemiddelaars te Bussum. Gespecialiseerd in het bemiddelen van mensen binnen de commerciële arbeidsbemiddeling voor vaste en interim posities. Kent die branche op zijn duimpje omdat hij sinds 1990 daarin op directieniveau (vast en interim) werkzaam is. Lid van diverse raden van advies en de laterale denktank ‘Not Just Von Braun’. Getrouwd met Milou en vader van drie kinderen. X

logo FaseVijf


Wie is Rob Berbers?
Directeur van FaseVijf, Bemiddelaars voor Bemiddelaars te Bussum. Gespecialiseerd in het bemiddelen van mensen binnen de commerciële arbeidsbemiddeling voor vaste en interim posities. Kent die branche op zijn duimpje omdat hij sinds 1990 daarin op directieniveau (vast en interim) werkzaam is. Lid van diverse raden van advies en de laterale denktank ‘Not Just Von Braun’. Getrouwd met Milou en vader van drie kinderen.


Klantentype ‘Belofte maakt schuld’

Er is een hoop veranderd, kunnen we constateren nu we uit de crisis raken. Denk maar eens aan de banken. Konden we die in goede tijden nog tot onze vrienden rekenen, toen de tegenwind opstak lieten de banken hun ware gezicht zien. En waren wij met z’n allen een illusie armer… daar hadden we dus ook niets aan.

Gelukkig openbaarden zich in slechte tijden ook onze ware vrienden. Er ontstond nog meer saamhorigheid en customer intimacy met relaties met wie de crisis zijn doorgekomen. We hebben allemaal klappen gekregen, onze klanten en wij, en hebben elkaar over en weer gesteund. Die saamhorigheid, in combinatie met het onderhouden van de relatie resulteert nu dan ook in een mooi gevulde orderportefeuille, met meer executive posities dan ooit tevoren. Maar het belangrijkste daarbij is, dat we meer dan tevoren het gevoel hebben dat we samen aan tafel zitten om er zorg voor te dragen dat we de juiste M/V uiteindelijk bij onze cliënt aan het werk krijgen. Misschien doen we de zaken nu op een nog openhartiger manier dan voor de crisis.

Tja, wat jammer dat je dan toch nog een “black knight” moet tegenkomen die – beschadigd door de crisis – rare sprongen maakt, onberekenbaar is, en daardoor bij zijn leveranciers schade veroorzaakt.

Daarover het volgende relaas: de klant die met beloftes schuld maakt

Het begon vlak voor de zomervakantie, de koffers stonden al zo’n beetje gepakt in de gang toen de telefoon ging. Een relatie aan de lijn die we al jaren kennen en die weer terug was in Nederland na een buitenlands avontuur. Net benoemd bij een uitzendorganisatie vroeg hij ons of we hem uit de brand wilden helpen. Hij had een regiomanager nodig en snel ook. Omdat we zo vlak voor de vakantie zaten, konden we de opdracht eigenlijk niet meer aannemen. Door de crisis was de bureaubezetting immers laag en in de vakantie al helemaal. Er was net genoeg tijd om een aantal kandidaten te bellen voor we het land verlieten, maar meer niet… Het zou “haastje-repje” worden, en zo werken we nu eenmaal liever niet. Het leek ons beter de opdracht niet aan te nemen.
De relatie bleef aandringen, en wij gingen door de knieën. Een vluggertje voor de vakantie, het moest maar. Vanwege de tijd ging veel per e-mail, zowel de (rammelende) briefing als de (heldere) afspraken. Nogmaals: dat kan, maar het is zeker niet ideaal.

Wij hebben vol gas gegeven en ondanks alles wisten we drie kandidaten op gesprek te krijgen, en deed mijn collega zelfs nog een referentiecheck, terwijl hij letterlijk met de koffers in de hand in de vertrekhal van Schiphol stond.
Na de vakantie is mijn collega, goedgemutst en bruinverbrand gaan bellen met de klant over de voortgang van de ingezette procedure. De verwachtingen waren hooggespannen. Zowel de kandidaten als de referenties waren veelbelovend.
Maar we kregen geen contact meer. Voicemails bleven onbeantwoord, net als de mail die we stuurden. We gingen ons al zorgen maken, misschien was alles wel opgedoekt? Mensen verdwijnen toch niet zomaar?

Er staat je in zo’n geval maar één ding te doen: een factuur sturen. Wonderlijk hoe snel je dan een reactie krijgt. Maar kijk er niet van op als deze reactie negatief is. Zo ook deze keer. De administratie belde dat de factuur niet betaalbaar werd gesteld, en wij vroegen ons af wat we in godsnaam hadden gedaan om zo’n behandeling te krijgen. Je gaat aan jezelf twijfelen, dit kan toch niet gebeuren in een volwassen wereld? Met mensen die je ook nog eens goed kent?

Schwarzer Mann - bij column Rob Berbers over wanbetaler En dan duiken de eerste verhalen op van mensen met dezelfde ervaring bij dezelfde debiteur…

Je raadt het vervolg: wij stuurden een incasso, zij lieten weten dat ze ons helemaal niet kenden. Ze traineerden het traject. Dat kost een hoop tijd. Heel raar: wanneer je niet betaalt, zit je eigenlijk comfortabel.
Zo vernamen we van een collega-bureau dat zij, zelfs nadat ze door de rechter in het gelijk waren gesteld, weer een aparte vordering moesten instellen omdat de dubieuze debiteur nog steeds niet betaalde. Wanhopig word je van zoveel onrecht.

Weet je wat ze in Duitsland doen? Daar sturen ze een man gekleed in een zwart pak met een hoge hoed op de wanbetaler af en die blijft de wanbetaler de hele dag volgen.
De zogenoemde “Schwarzer Mann”.
Die volgt hem als hij ’s ochtends naar de bakker gaat, of tussen de middag een broodje gaat eten en zelfs wanneer hij ’s zaterdags naar het hockeyveld voor de wedstrijd van meisjes C4 gaat. Kortom, die wil je niet achter je aan hebben.

Net zomin als klanten met een zeer kort geheugen daar waar het om jouw goede bedoelingen gaat…

Rob Berbers
FaseVijf
Reageren?
r.berbers@fasevijf.nl

Andere columns
Lees ook over ‘Konijn in de koplamp’, de ‘Kneiter’, de ‘Koopjesjager’, de ‘Kandidaat die niet geboren is’, de ‘Angstige latent-werkzoekende Kandidaat’ en de ‘Gouden Kooi-kandidaat’.

Meer columns »

Rob Berbers, FaseVijf

Gerelateerd nieuws

  • Geen gerelateerde berichten gevonden.

Meer uit deze rubriek